drezdenecka.pl

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gorzowie Wlkp. informuje, iż w bieżącym roku kontynuowana jest kampania edukacyjno-informacyjna skierowana do kobiet ciężarnych i planujących macierzyństwo „Daj szansę swojemu dziecku, nie daj szansy AIDS”.

Kampania ta rozpoczęła się w 2007 roku, natomiast w roku 2009 została wznowiona. Ambasadorką Kampanii została polska siatkarka – Pani Małgorzata Glinka.

Głównym celem kampanii jest zachęcenie kobiet planujących macierzyństwo i oczekujących dziecka do rozważenia wykonania testu w kierunku obecności zakażenia wirusem HIV. Takie badanie może uchronić poczęte dziecko przed zakażeniem w przypadku, gdy zakażona jest matka.

Jak wskazują dane Krajowego Centrum ds. AIDS, liczba kobiet zakażonych HIV na świecie wciąż rośnie. W Polsce przekracza 30% całej populacji osób zakażonych HIV. Każdego roku w Polsce odbywa się około 70-100 porodów u kobiet z potwierdzonym zakażeniem HIV. Niestety ciągle jednak zdarzają się przypadki rozpoznania zakażenia HIV u kobiety dopiero po rozpoznaniu zakażenia HIV u jej dziecka. Ryzyko transmisji wirusa HIV z matki na dziecko w przypadku, gdy matka nie jest świadoma swojego zakażenia, wynosi nawet 30%. Ryzyko zakażenia u kobiet z potwierdzonym zakażeniem, przy odpowiedniej profilaktyce, jest znacznie mniejsze i wynosi ok. 1%. Zastosowanie leczenia antyretrowirusowego w czasie ciąży, właściwe prowadzenie porodu oraz całkowity zakaz karmienia piersią dają niemal 100% szansę na uniknięcie zakażenia u dziecka.

Według Rekomendacji Grupy Ekspertów powołanych przez Polskie Towarzystwo Ginekologiczne w zakresie perinatalnej (wewnątrzmacicznej) transmisji HIV „(…) wszystkim kobietom ciężarnym należy zaproponować badanie w kierunku HIV podczas pierwszej wizyty u lekarza położnika – ginekologa.” Niestety jak wynika z danych, w Polsce odsetek kobiet w ciąży wykonujących badanie wynosi tylko 10%. W większości krajów Unii Europejskiej odsetek ciężarnych, u których wykonuje się badanie w kierunku HIV przekracza 60%, a w niektórych jak Anglia czy Holandia sięga 98%.

Bądź odpowiedzialna, zrób test!

Asystent ds. PZiOZ Paulina Pieluszczak

W piątkowe popołudnie gościliśmy w Muzeum autorów wystawy fotograficznej o Tajlandii; panów Roberta Muchę i Michała Szlendaka. Podczas trwającego prawie trzy godziny spotkania panowie bardzo szczegółowo opowiedzieli o podróży, której efektem stała się wspomniana wystawa. Obaj od jakiegoś czasu odbywają bardzo ciekawe podróże, które ja określam mianem równoległych. Bierze się to stąd, że oni wprawdzie udają się do krajów, do których docierają licznie polscy turyści, jednak przemierzają je według własnej trasy. Nie korzystają, jak większość z nas, z usług biur turystycznych. Nie mają zagwarantowanego dojazdu, wyżywienia i noclegów. Korzystają z lokalnych środków transportu, sypiają i jedzą w wielu miejscach. To pozwala im spojrzeć na zwiedzane kraje z zupełnie innej perspektywy niż ta nasza. My  zazwyczaj spoglądamy z tarasu wygodnego hotelu, wytyczonego szlaku turystycznego lub z okien klimatyzowanego autokaru. Oni natomiast niejednokrotnie trafiają do miejsc, w których turystów raczej się nie widuje. Przez to posiadają rozległą wiedzę praktyczną,  którą  starali się przekazać uczestnikom spotkania, a ci pytali niemal o wszystko, w tym także o ceny towarów i usług. W przypadku Michała Szlendaka, ta wspomniana wiedza praktyczna znalazła również odzwierciedlenie w przyziemnym – jak by się wydawało – aspekcie kulinarnym. Wszyscy uczestnicy spotkania zostali poczęstowani smaczną zupą tajską, ugotowaną w kuchni hotelu Eljan, a także kieliszkiem wina. Podobno niezłego.  Niestety zmotoryzowanej piszącej nie dane było go posmakować.

Wystawa w muzeum już się skończyła, ale w najbliższym czasie będzie ją można oglądać we wnętrzach hotelu Eljan.

Ewa Kułakowska

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Do projektu mogą przystąpić osoby bezrobotne, które ukończyły 45 rok życia i są mieszkańcami powiatu strzelecko – drezdeneckiego. W projekcie przewidziane są szkolenia w zakresie kadr i płac, komputerowe, a także wsparcie psychologa oraz pomoc doradcy zawodowego. Uczestnikom projektu zapewniamy posiłek w trakcie trwania szkolenia, a także gadżety – upominki. Po szkoleniach odbędą się praktyki zawodowe. Za udział w szkoleniach oraz praktykach uczestnicy otrzymają stypendium szkoleniowe i stażowe. Liczba miejsc jest ograniczona: 40 osób (32 kobiety i 8 mężczyzn). Projekt przewiduje 3 miesiące szkoleń oraz 4 miesiące praktyk zawodowych. Pierwsze zajęcia rozpoczną się już w czerwcu .
Kontakt do biura projektu:
tel: 95 7632767 lub 604143229
Strzelce Krajeńskie (budynek gimnazjum)

O historii Muzeum im. Franciszka Grasia w Drezdenku z Teresą Czeczko i dyrektor Ewą Kułakowską rozmawiał Zdzisław Szproch.

Zdzisław Szproch: Kiedy po raz pierwszy spotkały panie Franciszka Grasia ?

Teresa Czeczko: Pan Graś był barwną, powszechnie znaną w Drezdenku postacią, której nie sposób było nie zauważyć. Znałam go z opowiadań jego brata Edwina, z którym pracowałam w fabryce mebli. Właśnie od niego dowiedziałam się o powstającym muzeum, a także o tym, że pan Graś poszukuje osoby do pracy. Praca w muzeum wydała mi się niezwykle interesująca, więc przyszłam do muzeum, żeby o niej porozmawiać. Okazało się, że spełniam oczekiwania pokładane w potencjalnej kandydatce, złożyłam podanie i od 7 maja 1985 przejęłam obowiązki referenta administracyjnego.

Ewa Kułakowska:  Nie przypominam sobie, żebym kiedykolwiek rozmawiała z panem Grasiem. Znam go tylko z opowiadań, przede wszystkim Zdzisława Linkowskiego, który w okresie aktywności zawodowej Franciszka Grasia pozostawał z nim w bliskim kontakcie. Obaj byli członkami Gorzowskiego Towarzystwa Kultury, ponadto pan Linkowski, od  1976 roku dyrektor Muzeum Okręgowego w Gorzowie, był mocno zaangażowany w proces powstawania drezdeneckiego muzeum.

Z.S.: Jakie czynności należały do pani obowiązków w Muzeum?

T.C.: Początkowo prowadziłam kancelarię, sprzedawałam bilety i rozliczałam wpływy ze sprzedaży wydawnictw i biletów. Później zajmowałam się również ewidencją zbiorów oraz pomagałam w organizacji wystaw. Podobnie jak dzisiaj, wzorem wszystkich innych pracowników muzeum, oprowadzałam zwiedzających.

Z.S.: Co najbardziej cieszyło  Franciszka Grasia jako dyrektora Muzeum?

T.C.: Nie pozostawaliśmy w kontaktach bardziej zażyłych niż kontakt pracodawcy (niezwykle uprzejmego i troskliwego) i podwładnego. Nigdy nie byłam jego powiernicą, więc mogę mówić tylko o tym, co wynika z moich obserwacji. Jestem przekonana, że Franciszek Graś był człowiekiem, który uparcie dążył do wytyczonego celu. Według mnie tym celem było zorganizowanie muzeum. Najpierw, w czasach, gdy nie miałam jeszcze z nim kontaktu, było to powołanie do życia izby muzealnej. Później skupił całą energię na działaniach zmierzających do zorganizowania muzeum w takim kształcie, w jakim możemy je dzisiaj oglądać. Dyrektorował mu w latach 1985-1991.

E.K.: Tak a`propos tego wytyczonego celu. Gorzowskie muzeum, z którym byłam związana przez prawie dwadzieścia lat, do lat 90. było instytucją o charakterze okręgowym. Taki kształt instytucji nakładał na nią obowiązek nadzorowania kilku mniejszych muzeów, między innymi muzeum w Drezdenku. Stąd rozmaite ingerencje w jego działalność. Najbardziej widoczną formą nadzoru, a raczej współpracy, była pomoc w sprawach zbiorów i organizacji ekspozycji. Wspomniany wcześniej pan Linkowski pamięta, że wizja muzeum wymarzonego przez pana Grasia była tak skrystalizowana, że czasem nie można go było przekonać do zastosowania pewnych rozwiązań, niewykluczone, że korzystniejszych dla muzeum. Więcej »

Nie dane mi było poznać osobiście dra Stanisława Talarczyka, jednak jego szeroko zakrojona praca zawodowa, społeczna, będąca bogatą i twórczą analizą naszej codzienności, przekutą w liczne popularyzatorskie publikacje naukowe, stała się niewątpliwie doniosłym drogowskazem poznawczym dla wspólnoty regionu Dolnej Noteci.

Prace badawcze dra Stanisława Talarczyka i jej owoce kształtowały naszą tożsamość poznawczą, regionalną, obywatelską, pozwalając na zrozumienie i rozwiązanie wielu problemów społecznych, ustrojowych, gospodarczych. Do wielu osób czerpiących ze źródeł i publikacji dr Stanisława Talarczyka należy również i moja skromna osoba. W okresie dwunastoletniej pracy na stanowisku burmistrza Strzelec Krajeńskich poszerzyłem moją wiedzę o fakty historyczne na temat naszej małej ojczyzny.

Nie dane mi było również podziękować doktorowi Stanisławowi Talarczykowi za jego twórcze wzbogacenie naszego dziedzictwa kulturowego, za historię, jej udokumentowanie i upowszechnienie – Dziękuję.

Niejednokrotnie korzystano i korzysta się z jego przewodników, kronik, czy też historii obszaru Dolnej Noteci. Jako regionalista miał i ma również niewątpliwy wkład w rozwój demokratycznego, lokalnego samorządu.

Liczne spotkania z mieszkańcami naszego regionu pozwoliły na przybliżenie dziejów społecznych, gospodarczych, kulturowych i politycznych, stając się monografią ustnego przekazu, określającą charakter naszej tożsamości, w pełni integrującej społeczność naszego regionu. Dziękuję panie doktorze.

Prezes Zarządu Powiatowego

Polskiego Stronnictwa Ludowego

Powiatu Strzelecko-Drezdeneckiego

Romuald Gawlik

W styczniu 1980r., z okazji 35-lecia powrotu Drezdenka do Macierzy, głownie z inicjatywy Nadnoteckiego Towarzystwa Kultury, wydano okolicznościową jednodniówkę z napisem na okładce „Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski”. Trud redakcyjny wziął na siebie Stanisław Talarczyk, który musiał przezwyciężyć wiele przeszkód, w tym także uzyskać aprobatę za strony I sekr. KM PZPR i zgodę niezwykle surowego cenzora. W znaczącym artykule jego autorstwa „Początki służby zdrowia” czytamy m.in.: „Dotkliwie odczuwany deficyt wykwalifikowanej kadry pielęgniarskiej został rozwiązany (chodzi o Drezdenko, przyp. Z.Sz.) w latach siedemdziesiątych, w konsekwencji utworzenia w Drezdenku Liceum Medycznego Pielęgniarstwa, które do 1979 roku zdołało wykształcić 470 dyplomowanych pielęgniarek”.

W 1982r. Stanisław Talarczyk wydał jednodniówkę pt. „Liceum Medyczne w Drezdenku – 1962-1982”. Wiodące teksty zostały przez niego opracowane niezwykle starannie i to pod względem merytorycznym jak i literackim. I tak w artykule „Starania o rozwój bazy lokalowej (s. 4-8) mówi o poszczególnych etapach rozbudowy, trudnościach finansowych, pomocy władz miejskich i powiatowych, zaangażowaniu społecznym uczennic i etapach końcowych, które spowodowały, że „…Drezdenko stało się znaczącym na Ziemi Lubuskiej ośrodkiem kształcenia dyplomowanych pielęgniarek” (str.8).

W artykule zaś „Treść oraz znaczenie przedmiotów ogólnomedycznych i klinicznych” czytamy: „Szkoła nasza kształci dyplomowane pielęgniarki, od których wymaga się nie tylko wiadomości i umiejętności z zakresu techniki i technologii pracy pielęgniarskiej, ale również opanowania stosunkowo szerokiego zakresu wiedzy medycznej” (str. 9). Sam dyrektor posiadał głęboką wiedzę z różnych dziedzin życia i wiedzę tę systematycznie podnosił. Dlatego pragnął, aby uczennice poszły jego śladem.

W oparciu o materiały zgromadzone do pisania pracy doktorskiej opublikował tekst „Problemy odbudowy i rozbudowy szkolnictwa pielęgniarskiego w Polsce po II wojnie światowej”, wydrukowany w jednodniówce „30-lecie Liceum Medycznego Pielęgniarstwa w Drezdenku (1992r.). Wyodrębnił tu trzy okresy chronologiczne w procesie kształtowania się struktur szkolnictwa pielęgniarskiego w Polsce:

1. lata 1945-1949,

2. lata 1950-1960,

3. lata 1961-1980.

Omówił działalność pierwszych szkół pielęgniarskich w kraju. Wskazał na braki w przygotowaniu zawodowym pielęgniarek, kształconych systemem dwu- i trzyletnim. Uwypuklił okres przełomowy, tj. Uchwałę Kolegium Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej z 21 września 1961r., która powoływała do życia licea medyczne, kształcące absolwentów szkół podstawowych, którzy wybierali ten typ szkolenia.. 5-letnie licea medyczne pielęgniarskie, do których tworzenia przystąpiono w 1961r., dawały pełne kwalifikacje zawodowe oraz świadectwo dojrzałości.

Po 1961r. kierownictwo resortu zdrowia odstąpiło zatem od wąskiego profilu kształcenia pielęgniarek; odtąd wszystkie pielęgniarki otrzymują szeroką podbudowę wiedzy medycznej i pielęgniarskiej, natomiast specjalizacja kierunkowa odbywa się w ramach kształcenia podyplomowego. Stosowne fragmenty pracy doktorskiej Stanisława Talarczyka znalazły się w różnych polskich czasopismach specjalistycznych, ale to temat na oddzielny artykuł.

Zdzisław Szproch

Z pięciu naszych pięściarzy startujących w Ogólnopolskim Młodzieżowym Turnieju w Gnieźnie Piotr Kucal w wadze ciężkiej i Bartek Czyrniański w średniej odnieśli zwycięstwa.

W turnieju brało udział 108 zawodników z tak renomowanych firm jak: Zawisza Bydgoszcz, Skorpion Szczecin, Zagłębie Konin czy KKS Kalisz. Młodzi bokserzy Sokoła odnieśli swoje pierwsze triumfy w zaledwie w 2. starcie.

Trener Andrzej Szóstka zaprasza wszystkich chętnych chłopców z rocznika 1996 i młodszych do uprawiania boksu. Zajęcia odbywają się w poniedziałki, środy i piątki w godzinach od 17-18.30 w drezdeneckiej Hali przy ul. Konopnickiej.

Za pomoc w organizacji wyjazdu na zawody dziękujemy p. Cezaremu Buśko – byłemu zawodnikowi Łucznika Strzelce, który w latach 80-tych reprezentował dawne woj. gorzowskie na mistrzostwach Polski juniorów w boksie.

Obecnie pan Cezary jest właścicielem sklepu meblowego na terenie targowiska w Drezdenku.

W.S.

1. 13.03.2010r. –  przełożony na 28.04.2010r.

Kłos Małyszyn – LUBUSZANIN  ( Kłos wycofał się z rozgrywek )

2.  20.03.2010r. -  przełożony na 12.05.2010r.,  godz. 18:00 ( termin niepotwierdzony)

LUBUSZANIN – Toroma Torzym

3.  27.03.2010r.

Lubniewiczanka Lubniewice – LUBUSZANIN 0:2 (0:1)

Bramki: Rerus, Dukaczewski

4. 03.04.2010r.

LUBUSZANIN – Zjednoczeni Przytoczna 2:2 (2:1)

Bramki: Małecki, Kostuś

5. 11.04.2010r. przełożony  (termin nieustalony)

Pogoń Krzeszyce – LUBUSZANIN

6. 17.04.2010r. –  przełożony (termin nieustalony)

LUBUSZANIN – Polonia II Słubice

7. 27.04.2010r. godz. 17:00

Gwiazda Lubczyno – Lubuszanin

8. 01.05.2010r. godz.12:00

LUBUSZANIN – Budowlani Murzynowo

9. 09.05.2010r., godz.16:30

SHR Wojcieszyce – LUBUSZANIN

10. 15.05.2010r., godz. 16:00

Pogoń Skwierzyna – LUBUSZANIN

11. 22.05.2010r.,  godz. 17:00

LUBUSZANIN – Błękitni Lubno

12. 30.05.2010r. godz.16:00

Ilanka Steinpol II Rzepin – LUBUSZANIN

13. 03.06.2010r., godz. 17:00

LUBUSZANIN – TOR-BUD Baczyna

14. 06.06.2010r., godz.18:00

Meprozet Stare Kurowo – LUBUSZANIN

15. 12.06.2010r., godz.18:00

LUBUSZANIN – GKP II Gorzów Wlkp.

VI m-ce 31pkt. 38-27  ( jeden mecz rozegrany mniej od pozostałych drużyn)

Kadra I zespołu:

Bramkarze: Paweł Lehmann (ur.1992 r.), Paweł Wojciechowski(1987r.);

Obrońcy: Krzysztof Kostuś(1979r.), Dawid Dukaczewski(1993r.), Marcin Wojciechowski(1991r.), Marcin Przybysz(1987r.), Dawid Ziółek(1984r.), Mateusz Doktor(1984r.), Jacek Kozłowski(1993r.);

Pomocnicy: Adam Rozwadowski(1991r.), Marcin Małecki(1986r.), Piotr Perzanowski(1993r.), Krystian Brzozowski(1993r.), Tomasz Wypychowski(1986r.), Bartosz Ruszkowski(1993r.), Bartosz Schiesler(1994r.), Marek Golata(1990r.);

Napastnicy: Tomasz Rerus(1978r.),Mateusz Depo(1986r.),Grzegorz Powrożnik(1987r.),Michał Nadgłowski(1991r.);

Ubyli: Wojciech Jachimowicz ( wyjazd za granicę do pracy ), Radosław Jędrzejewski i Rafał Sęk (nie wznowili treningów), Bartosz Mazij (kontuzja);

Przybyli: Marcin Przybysz, Paweł Wojciechowski (wznowili treningi), Tomasz Wypychowski (Drawa Krzyż), Bartosz Ruszkowski i Bartosz Schiesler (z zespołu juniorów)

Zespól juniorów rozegrał jedno spotkanie :

Meprozet Stare Kurowo- Lubuszanin 4:1

Trampkarz młodszy i starszy oraz Orlik rozpoczynają od 24.04.2010r.

Wiesław Kaczmarek

Zapraszamy do składania wniosków do tegorocznej Nagrody Kulturalnej Drezdenka w terminie do 20 maja 2010r., tradycyjnie w Bibliotece Publicznej Miasta i Gminy im. ks. prof. J. Tischnera (do p. Teresy Stankiewicz – sekretarza Kapituły).

Dnia 15.04.10r około godziny  13.00 uczniowie naszej szkoły powitali Olgierda Łukaszewicza, polskiego aktora teatralnego i filmowego.  Gość  rozpoczął spotkanie miłym akcentem, podarowując nowo wydaną książkę ujawniającą prawdy zbrodni katyńskiej, którą złożył na ręce dyrektora naszej szkoły, Radosława Świekatowskiego. Ostatnie tragiczne wydarzenia związane z obchodami  siedemdziesiątej rocznicy mordu katyńskiego stały się dla artysty impulsem do podjęcia opowieści o ówczesnych wydarzeniach. Wnikliwie przedstawił nam historię tamtych dni, które do tej pory docierały do nas w ułamkach zdarzeń, w strzępach relacji. Przybliżając te ważne dla każdego Polaka „okruchy historii” pragnął, aby w naszych sercach i umysłach zbrodnia katyńska na zawsze była niezapomnianą.

Zaprezentował także kulisy przedstawienia „Sybir-ostatnie pożegnanie” z dnia Wszystkich Świętych 2000 roku, którego był pomysłodawcą i inicjatorem. Ukazał dzieje Polaków związanych z Sybirem  ujęte w tekstach Adama Mickiewicza, Stanisława Wyspiańskiego, Gustawa Ehrenberga, Teofila Lenartowicza, a także we wspomnieniach Sybiraków okresu stalinowskiego. Celem tego przedsięwzięcia było złożenie hołdu i czci rodakom zesłanym na Syberię.

Nie zabrakło również opowiadań i refleksji z życia codziennego i zawodowego pana Olgierda. Dzielił się z nami swymi doświadczeniami i sukcesami. W ujmujący sposób charakteryzował i omawiał zagrane przez siebie role m.in. w filmie „Generał Nil”, w którym grał główną postać generała Augusta Emila Fieldorfa czy w „Katyniu” Andrzeja Wajdy, gdzie wcielił się w osobę kapelana. Oczywiście pan Łukaszewicz ma na swoim koncie dużo więcej znakomitych ról, których z uwagi na ich ilość nie sposób wymienić. Ponadto odtworzył swoje prywatne zdjęcia z planów filmowych, co dostarczyło nam wiele inspiracji a może nawet i wiary, że jeśli się czegoś naprawdę pragnie, to poprzez ciężką pracę możliwe jest dotarcie do wymierzonego celu.

Pod koniec spotkania aktor udowodnił uczniom swój ogromny talent i zdolności, recytując fragment komedii Williama Shakespeara „Jak wam się podoba”. Wszyscy byli zachwyceni i jednocześnie zdumieni wspaniałą dykcją i donośnym głosem pana Olgierda Łukaszewicza. Spotkanie to było bardzo interesujące i pouczające. Odbywało się w przyjemnej i ciepłej atmosferze. Wszyscy serdecznie dziękujemy organizatorom za możliwość poznania tak wybitnego, polskiego artysty (w pełni tego słowa znaczeniu). Artysty, który ma świadomość, jak ważną rolę odgrywa  nie tylko w filmie czy spektaklu, lecz również w życiu codziennym.

Anna Jakrzewska