drezdenecka.pl

I. Definicja obligacji komunalnych

Obligacje komunalne to papiery wartościowe, potwierdzające zobowiązanie emitenta (np. gminy) do wypłacenia posiadaczowi obligacji odsetek naliczonych wg określonej stopy procentowej oraz wypłacenia kwoty nominalnej obligacji w dacie ich wykupu. Należy dodać, że obecnie te „papiery wartościowe”, tradycyjne utożsamiane z dokumentami papierowymi zostały zastąpione emisjami obligacji od początku zdematerializowanymi, istniejącymi wyłącznie jako zapis w rejestrze.

II. Rodzaje obligacji

1. Pierwszym z kryteriów podziału obligacji może być sposób oznaczenia obligatariusza (czyli nabywcy obligacji). Wg tego kryterium można wyróżnić obligacje imienne i na okaziciela. Obligacje imienne wystawiane są na konkretną osobę, a przeniesienie praw z nich wynikających odbyć się musi w formie przelewu połączonego z wydaniem dokumentu. W przypadku obligacji na okaziciela prawa te są przeno­szone poprzez samo wydanie obligacji nabywcy przez emitenta. Różnica tkwi w swobodzie i łatwości ob­rotu obligacjami. Dotychczas emitowane w Polsce obligacje komunalne prawie w 100% są obligacjami na okaziciela ponieważ obliga­cje imienne, z uwagi na trudniejsze przenoszenie praw z nimi związanych, są niechętnie przyjmowane przez inwestorów.

2. Z uwagi na oprocentowanie obligacji, można podzielić je na obligacje o stałym i zmiennym oprocentowaniu. Obecnie najczęściej emitowane są obligacje o zmiennym oprocentowaniu, wyznaczanym w oparciu o stawkę WIBOR do której dodaje się marżę w wysokości od 1-2% (ang. Warsaw Interbank Offered Rate – wysokość oprocentowania pożyczek na rynku międzybankowym, obecnie stawka WIBOR 6M wynosi 4,00%, roczny–4,26%). Banki (podobnie jak od kredytów) pobierają również jednorazowo prowizję za obsługę emisji – w wysokości 0,2-0,4% wartości emisji.

3. Z uwagi na termin wykupu obligacje dzielimy na krótkoterminowe (to papiery o terminie wykupu do jednego roku, służą przede wszystkim do finansowania przejścio­wego deficytu budżetu), średnioterminowe (termin wykupu od 1 roku do 5 lat) i długoterminowe (to obligacje o dłuższym niż 5 lat termi­nie wykupu). Obligacje komunalne emitowane są zwykle w ramach tzw. programu emisji, tzn. podzielone są na serie o zróżnicowanym termi­nie wykupu (często również na transze, skła­dające się z serii emitowanych w poszczegól­nych latach).

4. Wedle kryterium stopnia zabezpieczenia obli­gacji można je podzielić na niezabezpieczo­ne i zabezpieczone. W zasadzie wszystkie emisje obligacji komunalnych w Polsce były emisjami niezabezpieczonymi. Dla rynku kapitałowego wystarczającą gwarancją jest status prawny gminy jako emitenta obligacji. Zgodnie bowiem z art. 8 ustawy o obligacjach emitent odpowiada całym swoim majątkiem za zobowiązania z obligacji, a przecież jednostki samorządu posiadają prawnie zagwarantowane źródła dochodów.

5. Istotnym podziałem obligacji jest podział ze względu na sposób emisji. W świetle obowiązujących przepisów rozróżniamy publiczną emisję obligacji (kierowaną do nieograniczonej liczby inwestorów) i niepubliczną (kierowaną do nie więcej niż 99 adresatów). Niemalże wszystkie emisje obligacji komunalnych w Polsce przeprowadzane były w trybie oferty niepublicznej, jej koszt jest znacznie niższy. Mała popularność ofert publicznych wiąże się też z dużym stopniem skomplikowania takich ofert i dodatkowo potrzebą wynajęcia biura maklerskiego. Więcej »

Decyzją Parlamentu i Rady Unii Europejskiej rok 2010 ustanowiono Europejskim Rokiem Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym. Idea Europejskiego Roku stanowi uzupełnienie działań podejmowanych w UE w ramach otwartej metody koordynacji
w dziedzinie zabezpieczenia społecznego i integracji społecznej. Inicjatywa i podejmowane działania mają na celu zwrócenie szczególnej uwagi na przyczyny i konsekwencje ubóstwa w Europie, a także mobilizację partnerów społecznych do podejmowania działań na rzecz walki z biedą i promowanie aktywnej integracji społecznej.

W tematykę Roku 2010 wpisuje się zorganizowane spotkanie Gminnego Zespołu Interdyscyplinarnego w dniu 29.04.2010r. w sali sesyjnej Urzędu Miejskiego w Drezdenku na temat „Walka z ubóstwem i wykluczeniem społecznym”. Celem było zaprezentowanie lokalnych instytucji samorządowych i organizacji pozarządowych, realizujących zadania
z zakresu walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym.

Pierwszym prelegentem była pani Wioletta Kantor–Kapiczak – Kierownik Centrum Integracji Społecznej w Drezdenku, która przedstawiła ideę zatrudnienia socjalnego, realizowanego przez Centrum na rzecz zwalczania ubóstwa i wykluczenia.

Rolę organizacji pozarządowej w realizacji działań z zakresu pomocy społecznej na przykładzie działalności Fundacji Dom Wspólnoty „Barka” w Drezdenku omówiła pani Marianna Mazan – Przewodnicząca Rady Fundacji.

Z aktywnymi formami przeciwdziałania bezrobociu zapoznała uczestników spotkania pani Arleta Jackowska – Kierownik Filii Powiatowego Urzędu Pracy w Drezdenku.

Pani Maria Borenstein – Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w Drezdenku omówiła aktywną i twórczą politykę społeczną jako narzędzie walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym.

Burmistrz Drezdenka pan Maciej Pietruszak podkreślił wagę współpracy pomiędzy instytucjami partnerskimi oraz wymienił efekty, jakie płyną z działań realizowanych przez zaprezentowane podmioty na rzecz osób ubogich i wykluczonych.

Spotkanie zakończono podpisaniem Deklaracji Współpracy Lokalnych Podmiotów na rzecz Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym przez przedstawicieli organizacji pozarządowych, samorządu terytorialnego, podmiotów i instytucji zaproszonych na spotkanie.

Wioletta Kantor-Kapiczak

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

W wydaniu kwietniowym „Gazety Drezdeneckiej.pl”, w artykule omawiającym L sesję Rady Miejskiej w Drezdenku, w wyniku kontaminacji znaczeniowej, nastąpił poważny błąd merytoryczny. I tak tekst (s.3, szpalta prawa, wers 17 od góry) powinien brzmieć:  „Zdaniem A. Libery szpital w Drezdenku nie musiałby być pilnie restrukturyzowany, gdyby był zarządzany, tak jak w latach 2004-2006”.

Wszystkich zainteresowanych serdecznie przepraszam, zwłaszcza zaś Wojciecha Nawrota, który w tym okresie skutecznie zarządzał szpitalem. Jednocześnie pragnę podkreślić, że błąd ten obciąża mnie, a nie panią Elwirę Kaczmarek, której tekst przygotowywałem do druku.

W wydaniu internetowym gazety tekst omawiający sesję nie został umieszczony.

Zdzisław Szproch

Pielęgniarstwo jest dyscypliną samodzielną, ma bogatą tradycję i swoją historię. Swoją historię ma także Liceum Medyczne Wydział Pielęgniarstwa w Drezdenku, którego założycielem (1 września 1962r.) i organizatorem był śp. Stanisław Talarczyk Poznałam go 30 sierpnia 1963r., kiedy wraz z koleżanką Aleksandrą Kowalczyk (Huber) odbyłyśmy z nim rozmowę kwalifikacyjną, która już w dniu następnym zaowocowała podpisaniem umowy o pracę. Już pierwsze spotkanie z dyrektorem wywarło na mnie duże wrażenie.

Zobaczyłam mężczyznę przystojnego, wysportowanego, stanowczego, o dużej sile przekonywania i szerokich planach na przyszłość. Pracowałam z Nim 29 lat i miałam możliwość poznać go głębiej.

Był tytanem pracy, która stanowiła dla niego świętość i cel nadrzędny. Konsekwencja i upór Stanisława Talarczyka doprowadziły do rozbudowy internatu, budowy sal demonstracyjnych, auli i nowej stołówki. Zdawał on sobie bowiem doskonale sprawę z tego, iż jedyną drogą poprawy bazy lokalowej liceum były propagowane wtedy przez władze, a niemodne dziś, czyny społeczne. Aktywny udział w różnorodnych pracach brały także uczennice, gdyż w ten sposób można było zmniejszyć koszty żywotnie ważnych dla szkoły inwestycji.

W pracy pedagogicznej, uczył historii i propedeutyki nauk społecznych, był niezwykle skrupulatny i wymagający. Nie było dla niego straconych godzin lekcyjnych, a każdą z nich wykorzystywał maksymalnie. Do rzetelnej pracy mobilizował także wszystkich. Twierdził, iż kontrola systematyczna efektów pracy jest niezbędna. Bez kontroli bowiem ludzie zaniedbują się, dyscyplina słabnie, a wyniki są coraz gorsze.

Szczególną uwagę przywiązywał Stanisław Talarczyk do wysokiego poziomu nauczania i starannego, zgodnego z duchem humanizmu, wychowania uczennic. Absolwentki, idące w szeroki świat, posiadały nie tylko duży zasób umiejętności praktycznych, ale także szeroką wiedzę ogólną i otwarte spojrzenie na świat. Stąd chętnie zatrudniano je we wszystkich placówkach służby zdrowia, w których składały podania o pracę. Wiele z nich pracuje w Poznaniu, Szczecinie, Gorzowie Wlkp., Drezdenku, Barlinku, Kostrzynie n. Odrą, Żarach, Żaganiu i wszędzie zyskują uznanie i szacunek. Niektóre z nich, w wyniku różnych sytuacji życiowych, znalazły się za granicą. I tak, są : w Niemczech, Francji, Anglii, Irlandii, Norwegii, Szwajcarii, Austrii, a nawet w USA i Kanadzie. I tam także utrwalają dobre imię szkoły, którą wspominają z sentymentem i nostalgią.

Dyrektor dbał o zdrowie fizyczne młodzieży i wielką troską otaczał sport szkolny. W liceum działały prężnie dwie sekcje, tj. piłki siatkowej i ręcznej. Ta ostatnia przez kilkanaście lat z powodzeniem występowała w wojewódzkiej lidze szkół średnich. LA, co prawda, nie miała osiągnięć na skalę Ziemi Lubuskiej, ale jej reprezentantki wygrywały większość konkurencji w Wojewódzkich Spartakiadach Szkół Medycznych. A przygotowania lekkoatletek do spartakiad szkół medycznych nadzorował osobiście dyrektor. Często przychodził na stadion i udzielał fachowych porad, zwłaszcza  zawodniczkom  w konkurencjach technicznych.

Wszechstronne wykształcenie młodego człowieka i przygotowanie go do niełatwego przecież życia, to proces długotrwały i bardzo złożony. Doskonale zdawał sobie z tego sprawę dyr. Stanisław Talarczyk. Dlatego też proces wychowawczy rozciągał na okresy wakacyjne. Każdego roku w lipcu, rzadziej w sierpniu, organizował, według ściśle opracowanego scenariusza, obozy wędrowne po kraju. Na trasę wędrówki wybierał miejsca znaczące historycznie, piękne krajobrazowo i urzekające folklorystycznie. Krzewienie miłości do kraju ojczystego było dla niego sztandarowym hasłem, nie tylko w pracy, ale także i poza nią.

Głęboko przekonany o historycznej polskości Drezdenka, jako pierwszy mieszkaniec tego miasta, postawił w 1968r. nowy dom, przy ul. Pomorskiej 1. Dał przykład wątpiącym i niezdecydowanym, którzy wkrótce poszli w jego ślady. I od tego czasu zaczęła się rozbudowa miasta. Młodzi, którzy budują dziś piękne, nowoczesne domy, powinni pamiętać o człowieku, który był w tej dziedzinie pionierem.

Nauczycieli, którzy nie mieli wyższych studiów, mobilizował do pracy nad sobą i stwarzał im optymalne, możliwe w danym okresie, warunki do studiowania.

Sam dyrektor także systematycznie podnosił swoją wiedzę. Pracując, odbył studia doktoranckie na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu i 7 maja 1979r. uzyskał tytuł doktora nauk społeczno-pedagogicznych.

1 września 1984r. dr Stanisław Talarczyk przeszedł na zasłużoną emeryturę. Przez następne 13 lat, aż do jej rozwiązania, miałam zaszczyt kierować tą zasłużoną dla miasta i regionu placówką oświatową. W sumie w latach 1962-1997, tj. w okresie istnienia liceum, mury szkoły opuściło 1201 absolwentów, w tym 6-ciu chłopców. Absolwenci ci w sposób znaczący zasilili kadry pielęgniarskie nie tylko w naszym województwie.

Osiągnięcia naukowe i popularnonaukowe Stanisława Talarczyka, a także sukcesy w pracy społecznej w radach narodowych i ZSL  nie wchodzą w zakres mojej wypowiedzi.

Janina Musiałowska

W każdą sobotę począwszy od 3 lipca, od godziny 14.00 w ośrodku „Za Lasem” w Gościmiu odbędą się turnieje siatkówki plażowej  o Puchar Starosty – kategoria open.

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

28 sierpnia o godzinie 12.00 na boiskach przy Hali Sportowej  w 30 Rocznicę Powstania Wolnych Związków Zawodowych NSZZ Solidarność  odbędzie się Ogólnopolski Turniej Siatkówki Plażowej o Puchar Przewodniczącego Zarządu Regionu i Nagrody Przewodniczącego Rady Miejskiej w Drezdenku a zarazem wybitnego i wielce zasłużonego działacza Podziemnej NSZZ Solidarność Jerzego Skrzypczyńskiego.

Kategorie – do 35 lat i open

W.S

Jako pierwsze finał wojewódzki w piłce siatkowej dziewcząt rozegrały podopieczne mgr Renaty Jodko z Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych. Tutaj na drodze do walki o złoto zostały pokonane przez licealistki z Zielonej Góry, ale w pojedynku o brąz gładko rozprawiły się z siatkarkami z Gorzowa.

Drużyna z Gimnazjum nr 1 im. Józefa Nojiego liczyła po cichu na złoty medal, bowiem otrzymaliśmy organizację tej imprezy. Chcę nadmienić, że otrzymanie zawodów finałowych nie jest takie proste i przysługuje naprawdę najlepszym pod względem sportowym i organizacyjnym. Do meczu o finał mój zespół podszedł nieco spięty, a w każdym meczu przeciwko jakiejkolwiek drużynie z Sulechowa trzeba być mocno zdeterminowanym i optymalnie przygotowanym do pojedynku. Porażka z Gimnazjum nr 2 Sulechów naszpikowanym  drugoligowymi zawodniczkami 23:25 i 23:25 nie przynosi ujmy, ale pozostaje niedosyt, bo na mistrzostwa Polski pojadą sulechowianki, które stoczyły w finale bratobójczą walki.

W walce, a raczej przechadzce o brązowy medal, nasze gimnazjalistki pokonały Gimnazjum nr 1 Miedzyrzecz 25:6 i 25:7.

Składy :

Licealiada – brązowy medal Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych w Drezdenku

Kapitan – Daria Stando; zawodniczki: Aleksandra Pensiek, Nikoletta Pastwa, Natalia Stando, Aleksandra Lewicka, Kamila Szukiełowicz, Agnieszka Kosmala, Dorota Fijak, Katarzyna Szczerbo, Katarzyna Nowak

Trener – Renata Jodko

Gimnazjada – brązowy medal Gimnazjum nr 1 im. Józefa Nojiego w Drezdenku

Kapitan – Aleksandra Pieróg; zawodniczki: Maria Sapór, Agata Traczyk, Agnieszka Jachimowicz, Iga Wysocka, Ada Roszak, Marta Drzymała, Marlena Wajda, Marta Zbrzyzna, Paulina Mikłasewicz

Trener- Włodzimierz Sapór

Od 20 maja br. na plażach Costa Brawa w Hiszpanii będą się przygotowywać do mistrzostw Polski w siatkówce plażowej  Maria Sapór i Agata Traczyk, które są reprezentantkami woj. lubuskiego.

Kolejno przedstawię osiągnięcia sportowe Szkoły Podstawowej nr 1. Przed rozgrywką finałową są 3 zespoły dziewcząt w mini piłce siatkowej, a do półfinału w piłce nożnej awansowali zarówno chłopcy jak i dziewczęta . Bardzo dobre  dziewiąte miejsce zajęli już w finale chłopcy w sztafetowych biegach przełajowych.

Trwają jeszcze rozgrywki do Mistrzostw Polski KINDER + Sport mini siatkówki, na które jeździmy w każdą niedzielę, a ostateczne rozstrzygnięcia nastąpią w czerwcu.

W.S.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Uchwałą Rady Powiatu Strzelecko-Drezdeneckiego nr XLII/208/09 z 29 grudnia 2009r. powiat postanowił zlikwidować Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Drezdenku. Zgodnie z uchwałą termin zakończenia czynności likwidacyjnych ustalony został na 31 grudnia 2010r.; natomiast termin zakończenia działalności medycznej prowadzonej przez SP ZOZ ma nastąpić 30 czerwca 2010r. Z dniem 1 lipca 2010r. świadczenia medyczne w dotychczasowym zakresie ma przejąć utworzone przez powiat „Powiatowe Centrum Zdrowia” sp. z o. o. Zgodnie z uchwałą, nowa spółka ma prowadzić działalność medyczną na bazie obiektu likwidowanego podmiotu, który to obiekt zostanie jej wydzierżawiony.

Grupa specjalistów, głównie ekonomistów, opublikowała raport na temat „Zarządzania środkami publicznymi w polskich szpitalach”. O stopniu zadłużenia szpitali, zdaniem autorów raportu, decyduje przede wszystkim sposób zarządzania, a nie forma organizacyjna. Przekształcenie szpitali w spółki nie jest jedynym warunkiem udanej restrukturyzacji. Ale skoro powiat zdecydował się na tę formę ratowania szpitala, to aby mówić o udanej restrukturyzacji, muszą być spełnione co najmniej cztery warunki:

• zapewnienie szpitalowi fachowego zarządu;
• zaangażowanie i wsparcie ze strony organu założycielskiego (powiatu);
• dopasowanie rozmiaru zatrudnienia do rzeczywistych potrzeb;
• wzmocnienie dyscypliny finansowej.

Jeśli idzie o dopasowanie rozmiaru zatrudnienia do rzeczywistych potrzeb, to autorzy raportu uważają, że wystarczy 10 osób personelu na 10 łóżek. Drezdenecki szpital zatrudnia zaś 330 osób, przy 159 łóżkach szpitalnych.

Zalecenia i wnioski raportu specjalistów przedyskutowałem z Andrzejem Liberą, etatowym członkiem Zarządu Powiatu, w dniu 11 maja br. Komentarz A. Libery, który od wielu lat skutecznie zabiega o dobro szpitala, jest następujący: Ścisły zarząd szpitala stanowią: dyr. Waldemar Skrzypiec – prawnik, z-ca dyr. Piotr Dębicki – specjalizujący się w dziedzinie reumatologii, główna księgowa Grażyna Wojcieszak, ekonomista. Zarząd Powiatu w  większości ma pełne zaufanie do tych osób, a one w głównej mierze odpowiadają za procesy restrukturyzacyjne.

Powiat zawsze wspierał i nadal wspiera w maksymalnym zakresie szpital, finansując rozbudowę, niezbędne zakupy, udzielając gwarancji kredytowych.

Jeśli idzie o dopasowanie rozmiarów zatrudnienia do rzeczywistych potrzeb, to dyrekcja szpitala nie pójdzie tak daleko, jak zalecają autorzy owego raportu. Ale muszę po raz kolejny powiedzieć, a robię to z żalem i przykrością, że 80 osób straci pracę. Będą to pracownicy na umowach określonych czasowo, a także ci, co nabyli już uprawnienia emerytalne oraz grupa zatrudnionych, bez których szpital nie obniży poziomu świadczonych usług. Pragnę tu z całą stanowczością podkreślić, że osoby zwalniane, którym statutowo należą się odprawy, takie odprawy otrzymają. I na to pieniądze muszą być.

Natomiast w dziedzinie dyscypliny finansowej jest bardzo dużo do zrobienia. Na obecnym etapie zbyt dużo pieniędzy, bo aż 75% idzie na płace, gdy tymczasem powszechnie uważa się, że 60% budżetu na wynagrodzenia to granica, której nie powinno się przekraczać. W przeszłości różnie gospodarowano finansami szpitala. Najlepiej było za dyrekcji Wojciecha Nawrota (2004-2006); dług topniał i szpital wychodził na prostą. Dobrze gospodarował również dyr. Tadeusz Horbacz, a było to w 2006r., do marca 2007r. Gdyby ci dyrektorzy dysponowali takimi kontraktami, jak ich następcy, to szpitala nie trzeba by było restrukturyzować. Śmiem twierdzić, że na bieżącej działalności uzyskiwaliby bardzo dobre wyniki, rzędu około 2 mln zł rocznie, przy jednoczesnej spłacie na bieżąco zaciągniętego wcześniej kredytu. Najgorzej dysponowano budżetem szpitala w latach 2007 (od marca) – 2008. Placówka generowała długi a działalność bieżąca przynosiła duże straty.

Lecznice jako jednostki publiczne mają łatwiejszy dostęp do środków finansowych, stąd może brak należytej troski o ich wydawanie. Błędem, moim zdaniem, jest brak osobistej odpowiedzialności dyrektora za zadłużenie placówki. Natomiast zarządzający szpitalami niepublicznymi ponoszą pełną odpowiedzialność za sytuację w swoich placówkach.

Przekształcenie szpitala powiatowego w samorządową spółkę kapitałową poprawi zdecydowanie audyt kadrowo-organizacyjny i zgodnie z Uchwałą Nr 58/2009r. Rady Ministrów spowoduje oddłużenie szpitala. A dług ten na dzień dzisiejszy wynosi razem około 23 mln zł .

Wszyscy przyzwyczailiśmy się już do prywatnych sklepów, ale nadal wielu Polakom nie mieści się w głowie, że mogą być szpitale niepubliczne. Mitem jest przekonanie, że szpitale niepubliczne leczą głównie ludzi bogatych. Jeśli sprawnie działa system ubezpieczeniowy i finansowanie świadczeń, to w takiej placówce może leczyć się każdy. Przy czym, co należy  podkreślić z całą mocą, chory zostanie przyjęty kulturalnie, obsługiwany będzie z dużą troską i karmiony należycie.

Pacjent będzie podmiotem działania personelu, a nie złem koniecznym, jak to jest w chwili obecnej w wielu szpitalach publicznych.

Wypowiedź A. Libery autoryzowana

Zdzisław Szproch

9 maja 2010r., w niedzielne popołudnie, został rozegrany w Hali Sportowo-Rehabilitacyjnej w Drezdenku turniej piłki siatkowej, upamiętniający tragiczną śmierć Pawła Dziekanowskiego, nieodżałowanego siatkarza z najwyższej półki, byłego reprezentanta pierwszoligowego „Orła” Międzyrzecz. Uroczystość III Turnieju „Dziekana” o puchar Burmistrza Miasta Drezdenka rozpoczęła się minutą ciszy, poświęconą pamięci Pawła, w drugą rocznicę jego śmierci.

Do turniejowych szranków stanęło siedem drużyn; drużyna gorzowskiego pierwszoligowego  GTPS specjalnej rekomendacji nie potrzebuje, przynajmniej w środowisku siatkarskim. Drugim zespołem również z Gorzowa Wlkp. była drużyna „Fajne Meble”- aktualny zwycięzca amatorskiej ligi siatkowej. Pozostałe drużyny, to uczestnicy drezdeneckiej amatorskiej ligi piłki siatkowej, tzn. ZRiF – sąsiedzi ze Strzelec  Kraj., następnie „Duchy”, „Drink Team”’ szkolny zespół ZSP i drużyna Bossy, którą jeszcze nie tak dawno wydatnie zasilał śp. Paweł Dziekanowski. Oczywiście podczas trwania turnieju, niemal do końca, swoją obecnością zaszczyciła nas Natalia, żona zmarłego Pawła, wraz ze swym synkiem Kubą. O obecności duchowej wspomnianego siatkarza przypominał plakat z wizerunkiem śp. Pawła, zawieszony w centralnej części głównego boiska. Dzięki organizacyjnej trosce Przemka Fijaka uczestnicy turnieju mieli zapewnione napoje chłodzące, a także mały deser (wszyscy byli po obiedzie w swoich domach)  złożony z ciastek i owoców oraz kawy i herbaty. Po losowaniach drużyn około 15.30 sędziowie turnieju pan Henryk Kubisztal i Jarosław Neumer dali gwizdkami sygnał do rozpoczęcia pierwszych meczów, które rozgrywane były jednocześnie na dwóch boiskach. Runda wstępna w dwóch grupach, systemem każdy z każdym do dwóch wygranych setów, miała wyłonić półfinalistów. O ile po pierwszych grupowych meczach zdarzyły się małe niespodzianki (GTPS Gorzów przegrał pierwszego seta z „Duchami”, których kapitanem jest  Tomasz Jędrzejczak- szwagier śp. Pawła), to nie mogę się oprzeć wrażeniu, że pierwszoligowcy się dopiero rozgrzewali. Natomiast w grupie drugiej kolejny gorzowski zespół „Fajne Meble” rozprawił się z drużynami Drink Teamu i młodą drużyną ZSP. Prawdziwe siatkarskie widowisko miało się dopiero zacząć i tak też było. Do półfinałów trafiły zespoły: GTPS Gorzów- „Drink Team” Drezdenko oraz „Fajne Meble” Gorzów- „Duchy” Drezdenko.

Rundę półfinałową zdecydowanie wygrały zespoły z miasta nad Wartą, a zawodnicy przegranych drużyn mogli się poczuć nieco upokorzeni rozwojem wypadków na boisku. Nikt z obecnych nie miał wątpliwości, że w finale spotkały się dwie najlepsze drużyny tego turnieju. Zawodnicy obu drużyn pokazali siatkówkę na najwyższym poziomie, godną zawodnika, który od nas „odszedł”. Ostatecznie siatkówka zawodowa pokonała siatkówkę amatorską – „Fajne Meble” uległy GTPS-owi, w setach 0:2 W meczu o trzecie miejsce spotkały się lokalne drużyny, gdzie drużyna „Duchów” nieznacznie uległa zespołowi Drink Team, w setach 1;2. Chcę nadmienić, że dotąd właśnie drużyna Drink Team zdobywała główne trofeum w tym turnieju.

Około godziny 20.30 drużyny wzięły udział w uroczystym zakończeniu turnieju „Dziekana”. Podziękowano sędziom za pracę, a drużynom za przybycie, za  piękną i zdrową rywalizację na boiskach, a przede wszystkim za materialne wsparcie (wpisowe od drużyny za udział w turnieju). Szczególne podziękowania złożyła najbliższa rodzina śp. Pawła zawodnikom GTPS-u Gorzów, jako bezpośrednim kolegom z boiska.

W geście rewanżu zwycięzcy po otrzymaniu pucharu Burmistrza Miasta Drezdenka, za wygraną w III Turnieju „Dziekana,” postanowili  puchar przekazać na ręce Natalii Dziekanowskiej. Również piłkę, którą zespół otrzymał za zdobycie I miejsca w turnieju zawodnicy GTPS-u oddali małemu Kubie Dziekanowskiemu, którą ubarwili wnet własnoręcznie złożonymi autografami. Publiczność choć nieliczna (w tym dniu w parafii Drezdenko odbywała się również uroczystość I Komunii Świętej) mogła czuć się usatysfakcjonowana  przebiegiem turnieju i doznanymi wrażeniami  wynikłymi  z miłej atmosfery, o którą coraz trudniej nie tylko na sportowych widowiskach.

Jarosław Neumer

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

1 maja (Święto Pracy) upłynął w Drezdenku pod znakiem dobrej zabawy.  Na stadionie miejskim zorganizowany został festyn. Od rana dzieci urzędowały w dmuchanych zamkach i kojcach z piłeczkami. Wiele dziecięcych łez zostało wylanych  za uciekającym balonem wypełnionym helem. Czas płynął szybko w atmosferze zabawy, urozmaiconej dobrą muzyką płynącą ze sceny. Szczególnie młodym przypadł do gustu znany w całej Polsce  zespół „Arka Noego”. Dzieciaki śpiewały i tańczyły na scenie chwaląc imię Boga i wprowadzając widownię w dobry nastrój. Dorośli natomiast chowali się przed słońcem i upartymi komarami pod parasolami barów piwnych. Można było skosztować również przysmaków z rożna. Po południu grała muzyka dla dorosłych: w rytmie blues-rocka Kasa Chorych i w rytmie pop-dance Sumptuastic.

3 maja był dniem uroczystych obchodów uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Rozpoczął się on mszą św., która odbyła się w kościele pw Przemienienia Pańskiego w Drezdenku. Po ceremonii kościelnej poczet sztandarów przeszedł na plac Wileński w celu złożenia kwiatów pod pomnikiem. Niestety pogoda nie dopisała, dlatego tuż po przemówieniu burmistrza i złożeniu wiązanek, zgromadzeni rozeszli się do domów. Z powodu deszczu i niskiej temperatury zabrakło występów mażoretek i dziewcząt z buławami, które zawsze urozmaicały tego typu uroczystości swoimi popisowymi tańcami i ciekawymi układami.

Paulina Panek

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

12345►