drezdenecka.pl

W zeszłym tygodniu odbyły się pokazy Monster Truck na Stadionie Miejskim im. J. Nojiego w Drezdenku. Publiczność nie dopisała, jednak przeszkodą nie była pogoda, ponieważ było wyjątkowo ładnie i słonecznie. Winy należałoby upatrywać w cenie biletów (dorośli 30 zł, dzieci 14zł), gdyż większość widowni zajęła darmowe miejsca na dachach pobliskich budynków i oknach okolicznych domów i bloków. Ci, którzy zdobyli się na kupno biletów (głównie młodzi rodzice z dziećmi) i legalne oglądanie tricków kaskaderskich, mogli za 10 złotych kupić plakat z monster truckiem, robić zdjęcia maszynom imponujących rozmiarów, a nawet zdobyć autograf kaskaderów. Cały seans trwał ponad godzinę. W czasie trwania pokazu przewidziano m.in. skok motorem przez płonącą obręcz, a przede wszystkim monster trucki rozjeżdżające zdezelowane auta. Widzowie podziwiali różne tricki na quadach, motorach no i oczywiście na monstrualnych rozmiarów maszynach. Nie zabrakło ognia, dymu i karkołomnych akrobacji. Wyczyny kaskaderskie z elementami pirotechnicznymi zapewniły każdemu oglądającemu mnóstwo wrażeń oraz dużą dawkę emocji. Seans szybko dobiegł końca i pozostało uczucie pewnego niedosytu. Miejmy nadzieję, że następnym razem dopisze publiczność i pogoda, bo naprawdę warto!

Paulina Panek

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

12►

Realizacja projektu dofinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Lubuskiego Regionalnego Programu Operacyjnego jest na półmetku. Prace w obiekcie, ze względu na brak możliwości całkowitego wyłączenia budynku z użytkowania, trwały w wydzielonej połowie budynku. Wykonano pomieszczenia kotłowni, WC, pomieszczenia gospodarcze. Wymieniona została stolarka okienna i drzwiowa, częściowo pokrycie dachu, tynki wewnętrzne, okładziny sufitowe, instalacje elektryczne i wodno – kanalizacyjne, posadzki, schody, toalety. W połowie dokonano również czyszczenia elewacji oraz wymiany ogrodzenia i zagospodarowania terenu.

Przypomnijmy, że całkowita wartość projektu objętego dofinansowaniem to 4.696.873,12 zł, wysokość dofinansowania z Lubuskiego Regionalnego Programu Operacyjnego 2.258.176,15 zł, co stanowi 50% kwoty wydatków kwalifikowanych. Pojawiły się również roboty dodatkowe, które nie są objęte dofinansowaniem. Ich wartość to kwota: 473.035,21 zł.

Dorota Haack

Już we wrześniu tego roku uczniowie „Jedynki” uczą się w odremontowanej części szkoły.  Nowe klasy są przytulne i słoneczne.  Każdy gabinet wyposażony jest w nowe ławki i meble oraz tablice. Nowa i przestronna biblioteka przyciąga młodych czytelników jak magnez i mimo tego, że znajduje się na poddaszu, ustawiają się długie kolejki do wypożyczania książek. Najważniejszym elementem są jednak sanitariaty, ponieważ wcześniej tzn. przed remontem znajdowały się one na dziedzińcu szkoły. Dzisiaj toalety są na każdym piętrze, co cieszy bardzo zarówno nauczycieli, jak i uczniów. Wewnątrz szkoła pomalowana jest na jasne,  piaskowo-morelowe kolory. Dzięki nowym i szczelnym oknom jest nareszcie ciepło; szkoda, że dopiero po zimie stulecia. Ostatnio oddano do użytku pokój nauczycielski oraz archiwum, które znajdują się na pierwszym piętrze, zaraz obok sekretariatu i gabinetów dyrektorskich. Stołówka też niedługo wznowi działanie. Wykonywane są już ostatnie czynności, takie jak: kładzenie kafelek, malowanie ścian. Kucharki dostaną profesjonalną kuchnię z klimatyzacją. Remont drugiej strony szkoły przebiega znacznie szybciej i sprawniej. Całość modernizacji zakończyć powinna się w listopadzie tego roku. „Trzymamy kciuki i nie możemy się doczekać” – mówią uczniowie, którzy bardzo chcą  oddania całości szkoły do użytkowania. Głównie zależy im na boisku szkolnym, od którego są odseparowani, ponieważ trwają na nim prace modernizacyjne. Obecnie dzieci mają udostępniony mały placyk przed odremontowaną częścią szkoły. Wszyscy znoszą cierpliwie niedogodności i utrudnienia związane z remontem. „Byle do listopada” – mówią wszyscy z entuzjazmem. Oby!

Paulina Panek

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Od jakiegoś czasu przejście przez Park Jordanowski jest całkowicie niemożliwe, bowiem całość terenu została ogrodzona, a na tablicy ustawionej w widocznym miejscu widnieje tajemnicza informacja, iż powstaje tu Park Kultur Świata (Park of Word Culture). Co to oznacza? Mniej więcej to, że po modernizacji parku postawi się w nim urządzenia symbolizujące kontynenty świata. Ponadto mają w nim powstać dwa place zabaw. Jeden dla starszych dzieci (zestaw wyposażony w zjeżdżalnie rurowe i otwarte, przejścia rurowe na trzech poziomach, ściankę wspinaczkową, linarium, huśtawki, górkę, moduły do zabaw zręcznościowych oraz zestaw do ćwiczeń gimnastycznych. Dla dzieci młodszych wykonany zostanie plac zabaw, w którym znajdować się będzie zjeżdżalnia prosta i spiralna, przejścia rurowe oraz moduły do zabaw zręcznościowych i tematycznych, piaskownica, minilokomotywa z wagonikiem, bujak, huśtawki, domek zabaw. Poza tym powstaną alejki spacerowe i pieszo-jezdne. W projekcie przewidziano również miejsca postojowe dl samochodów osobowych Część drzew zostanie usunięta, aby można było zasadzić nowe rośliny kształtujące ścieżki. Park zyska również scenę z widownią, plac do tańca oraz fontannę. Wykonaniem rewitalizacji zajęła się firma ATU z Drezdenka. Całkowita wartość projektu to 4 900 000 zł., a ogólna powierzchnia rewitalizowanego obszaru wynosi 3,24 ha. Część inwestycji (na sumę 2 773 938, 12 zł)  zostanie sfinansowana przez Europejski Program Rozwoju Regionalnego w ramach Lubuskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013. Choć termin realizacji mija 31.12.2011 r.,  wykonawca postara się oddać park już we wrześniu 2011r.. Mieszkańcom Drezdenka pozostaje tylko czekać na efekty.

Paulina Panek

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Dom Wspólnoty Barka w Drezdenku funkcjonuje od 1 października 2000r. Jego siedziba mieści się przy ul. Chrobrego 10. Budynek został zakupiony przez  Fundację Wzajemnej Pomocy „Barka” z Poznania. Do budynku wprowadzili się jako pierwsi Ania i Włodek z dziećmi. Po nich napływają kolejne osoby, poszukujące godziwego życia, w swoim niełatwym życiu. Rozpoczyna się trudny okres organizacji i funkcjonowania domu. Ciężar obowiązków bierze na siebie kol. Grzegorz Niewolny; przez następne lata swego życia wspaniały gospodarz domu i dobra dusza jego mieszkańców. Od lutego 2006r. domem wspólnoty kieruje powołana Fundacja Dom Wspólnoty Barka w Drezdenku.

Dziś jest to wspólnota koedukacyjna, którą tworzą: samotna matka z dziećmi, kobiety i mężczyźni bez względu na wiek.

Dom Wspólnoty Barka w Drezdenku jest pierwszym powstałym w społeczności miejskiej. Tu odnajdują swoje miejsce oraz nadzieje na normalne życie ludzie poranieni różnymi dramatami życiowymi. Są to osoby bezdomne, trzeźwiejący alkoholicy, niepełnosprawni, osoby z dysfunkcjami umysłowymi, byli więźniowie. Ten wspólny dom obrazuje, w jakiejś mierze, przekrój typowy wielopokoleniowej rodziny.

Wśród podobnych do siebie odnajdują  tu sens swojego życia, odzyskanują poczucie godności poprzez zaangażowanie w pracę na rzecz swego domu, na rzecz środowiska. Mieszkańcy Drezdenka chętnie angażują  „barkowiczów”, gdyż mają oni opinię ludzi dobrze pracujących. Biorą też udział w organizowanych spotkaniach integracyjnych w domu wspólnoty oraz wyjazdach do innych domów Barki, wyjazdach turystycznych, zlotach, pielgrzymkach.

Integracja ze społecznością miasta wyraża się również materialną pomocą Domu Wspólnoty Barka osobom uboższym i nie dającym sobie rady w życiu w formie żywności, odzieży i drobnego sprzętu gospodarstwa domowego.

W każdy wieczór przy stole analizuje się wszystkie problemy „barkowiczów”,  tak jak to powinno być w  szanującej  się rodzinie. Taka wzajemna analiza (czasem w ostrej formie) jest bardzo  pomocna mieszkańcom Barki, by mogli harmonijnie współpracować ze sobą, by mogli rozpocząć swoje nowe życie.

Tu nikt nikogo nie nawraca, jest szacunek do wyznań, a chrześcijańska miłość i osobiste przykłady sprawiają, że wielu odnajduje drogę do Boga, do swojego Boga. Nikt się nie nudzi i nie próżnuje, bo nikt nie chce spożywać chleba za darmo.

Przy współpracy z Centrum Ekonomii Społecznej w Drezdenku i w oparciu o Dom Wspólnoty Barka zostało powołane Stowarzyszenie Samopomocowe „Rodzina’. Dzięki dofinansowaniu z Programu Ekonomia Społeczna w Praktyce pewne środki przeznaczono na zakup sprzętu i maszyn do wykonywania usług porządkowych, prac melioracyjnych i  czynności związanych z zagospodarowaniem zieleni na terenie miasta i gminy.

Na zakończenie odpowiem na pytanie tytułowe: dokąd dalej? Barko- trzymaj kurs!

Jan Palak (mieszkaniec Barki)

Pierwszy odbył się w roku 2000 i pod przewodnim hasłem „Szukamy kwiatu paproci” zapoczątkował dziesięcioletnią przygodę Drezdenka z rajdami samochodów terenowych. Skonsolidował również grupę miłośników zapachu samarów i spalin, która powołała do życia Klub 4×4 Drezdenko.  I tak od pełnego dziesięciolecia, w zupełnej pogardzie dla swoich (bynajmniej nie ideologicznych) kręgosłupów, ludzie ci z uporem przemierzają okoliczne bezdroża, wpisując się tym sposobem w kulturowy pejzaż miasta.

O genezie powstania klubu można sobie poczytać na jego stronie internetowej, o przygodach uczestników rajdów można było posłuchać podczas spotkania na placu Wolności, a barwne i pełne ekspresji, żeby nie powiedzieć dramatyzmu, fotografie do połowy października można oglądać w drezdeneckim muzeum.

Członkom klubu składam gorące życzenia następnych dziesięcioleci wytężonej pracy nad zwiększaniem poziomu adrenaliny i licznych sukcesów na tym polu. A wszystkim innym sygnalizuję, że w Drezdenku istnieje organizacja, która może się pochwalić dziesięcioletnim stażem, i która w sposób ewidentny podkreśla związki miasta z tak zwanym „przemysłem samochodowym”.

E. Kułakowska, Muzeum Puszczy Drawskiej i Noteckiej im. F. Grasia

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

12345►

Klub z tradycjami. „Lubuszanin” Drezdenko przechodził różne koleje losu i ma bogatą historię. Od 2009r. gra w lidze okręgowej, w której występuje 16 zespołów z północnych powiatów województwa lubuskiego. Klub jest w pełni amatorski. Zawodnicy nie otrzymują żadnego wynagrodzenia i nie są związani z klubem stosownymi umowami.

Pierwszy zespół stanowi 20-stu piłkarzy, z czego 13-stu pracuje, a siedmiu jest uczniami. Struktura wiekowa zawodników jest zróżnicowana:

- do 20-tego roku życia jest 8,

- w przedziale 20-25 l jest 7,

- w przedziale 25-27 l. jest 2,

- powyżej 30 lat jest 3.

Trenerem „Lubuszanina” I jest od 2007r. Wiesław Kaczmarek, posiadający uprawnienia do prowadzenia zespołu, zdobyte na AWF w Gorzowie Wlkp., Zespół trenuje 4 razy w tygodniu na obiektach miejskich.

Prezesem klubu od 7 lat jest Adam Kołwzan, który dokłada wielu starań, aby „Lubuszanin” osiągał coraz lepsze wyniki.

Sezon piłkarski 2009-2010. Po rundzie jesiennej „Lubuszanin” był na 5. miejscu, a po wiosennej dopiero na 9. Przyczyn słabszej, czy też słabej postawy, było wiele. Kontuzje pięciu podstawowych zawodników, wyjazd Wojciecha Jachimowicza, podpory defensywy do pracy za granicę, a także niewznowienie treningów, w okresie przygotowawczym przez Radosława Jędrzejewskiego, spowodowały, że „Lubuszanin” w rundzie wiosennej grał słabo.

Okręgową ligę wygrali „Błękitni” Lubno, a za nimi uplasowała się „Pogoń” Skwierzyna. Obydwa te zespoły awansowały do IV ligi.

Kadra I „Lubuszanina”. Skład pierwszego zespołu przedstawia się następująco: Krystian Brzozowski, Tomasz Borenstein, Mateusz Depo, Mateusz Doktor, Krzysztof Drogomitecki, Dawid Dukaczewski, Marek Golata, Jacek Kozłowski, Michał Nadgłowski, Dariusz Nowak, Włodzimierz Pastwa, Piotr Perzanowski, Grzegorz Powroźnik, Marcin Przybysz, Tomasz Rerus, Adam Rozwadowski, Marcin Wojciechowski, Tomasz Wypychowski i Dawid Ziółek.

Dużym wzmocnieniem drużyny jest powrót do zespołu doświadczonego, utalentowanego i nadal dobrego, zarówno w obronie jak i w ataku, Włodzimierza Pastwy.

Z „Drawy” Krzyż pozyskano Krzysztofa Drogomiteckiego i Tomasza Borensteina. Ten ostatni będzie strzegł dostępu do naszej bramki.

Powiało optymizmem. Sezon jesienny „Lubuszanin” rozpoczął dobrze. Trzy mecze i trzy zwycięstwa: z „Polonią Słubice” 4:0, z „Budowlanymi” Murzynowo 2:1 i ze „Stalą” Sulęcin 4:2. Ten ostatni mecz, w drugiej połowie, był niezwykle trudny. „Stal” długo utrzymywała wynik remisowy (2:2), ale w końcówce meczu niektórym zawodnikom gości zaczęły puszczać nerwy. Najpierw bramkarz Sulęcina sfaulował, będącego w czystej pozycji, naszego zawodnika; za co ten pierwszy został usunięty z boiska. Wkrótce po nim, za niekulturalne odzywki, sędzia usunął zawodnika zastępującego bramkarza i „Stal” grała w dziewiątkę. „Lubuszanin” dołożył jeszcze dwie bramki i wygrał w stosunku 4:2. Dwie bramki zdobył Mateusz Depo, a po jednej Włodzimierz Pastwa i Marcin Wojciechowski.4 września w Górzycy już tak dobrze nie było. ”Lubuszanin” zremisował 1:1. Jeśli dobra passa „Lubuszanina” trwać będzie nadal, to IV liga jest możliwa już w czerwcu 2011 roku. Ale o III lidze, w nawiązaniu do czasów świetności, możemy tylko pomarzyć. Myślę, że niektórzy kibice żądają za wiele. Miasto, moim zdaniem, może z trudem utrzymać IV ligę, ale na III nas po prostu finansowo nie stać.

Finanse. „Lubuszanin” działa głównie w oparciu o dotacje z Urzędu. Na rundę wiosenną otrzymał 50.000 zł . Z tego 8.000 otrzymali sędziowie, a 10.000 pochłonęły przejazdy na mecze. Zawodnicy, pierwszej drużyny, otrzymują diety po 50 zł, ale tylko za mecze wygrane. Klub wspierają także, na miarę swoich możliwości finansowych, nieliczni sponsorzy. „Lubuszanin” oprócz zespołu pierwszego ma jeszcze drugi zespół seniorów ,czyli „Leśnik” Rąpin, trenowany przez  Dariusza Krysę i kilka zespołów młodzieżowych, tj.:

- juniorów  starszych,

- trampkarzy starszych,

- trampkarzy młodszych,

-dwa zespoły „Orlików”.

Trenerami zatrudnionymi w sekcjach młodzieżowych są: Jan Walkowiak, Ireneusz  Fotek, Dariusz  Gorgiel, Karol Szczygielski i Włodzimierz Pastwa. Trenerzy za prowadzenie sekcji otrzymują stosowne do wkładu pracy i możliwości klubu wynagrodzenia. Łącznie w „Lubuszaninie” trenuje ponad 100 osób.

Potrzeby. Potrzeby klubu  są większe  niż aktualny budżet. Aby zaspokoić konieczne wydatki i stworzyć lepsze warunki do treningów,  „Lubuszanin” musiałby  mieć ok. 75.000 zł na sezon, czyli 150.000 na cały rok. Taką sumę otrzymywała z Urzędu np. „Pogoń” Skwierzyna, gdy była w lidze okręgowej. Większe fundusze ułatwiły „Pogoni” awans do IV ligi.

Widzowie. Gdy „Lubuszanin” był w  III lidze, frekwencja na Stadionie im. J. Nojiego była stosunkowo duża. W miarę upływu czasu i coraz słabszej gry, kibiców ubywało. Dziś przybywa ich na mecze  niewielu, mimo iż wstęp na  stadion jest bezpłatny. Ale „Lubuszanin, mimo przegrania ostatniego meczu z LZS Bobrówko(1:2) i to na  własnym terenie, moim zdaniem, gra coraz lepiej.  Jest zatem nadzieja, że kibiców będzie przybywać.

I jest także nadzieja, że z czasem  każdy mecz piłki nożnej w Drezdenku będzie znaczącym wydarzeniem.

Zdzisław Szproch

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Życie harcerza  nie jest łatwe. Musi pogodzić pracę zawodową z życiem rodzinnym i harcerskim. To trudne, ale wykonalne. Dowodem na to jest druhna Jadwiga Piątek. Siedzimy w jej pokoju, rozmawiając o przeszłości, teraźniejszości i przyszłości.  Uwagę zwraca mała galeria zdjęć rodzinnych. W centralnym miejscu odznaka „Architekt dziecięcych marzeń” – druhna nie kryje zadowolenia z tego wyróżnienia.

Jak zaczęła się przygoda  druhny z harcerstwem?

Pierwsze kroki stawiałam w Szkole Podstawowej nr 3. Moją zastępową była Jadwiga Rybarczyk, dziś Bugara. Nad wszystkim pieczę sprawował Marian Szambelan. Później była kilkuletnia przerwa. Po Studium Nauczycielskim zaczęłam pracę w Starych Bielicach i w przydziale obowiązków dostałam drużynę pod opiekę. Szybko spostrzegłam, że metodyka harcerska pomaga mi w pracy szkolnej. Nic tak nie zbliża nauczyciela do ucznia, jak wspólne przebywanie, wycieczki, rajdy, zabawy. Do dziś łączę pracę dydaktyczną z pracą harcerską.

Jak wyglądało  przyrzeczenie harcerskie druhny?

Krzyż harcerski otrzymałam w 1971 na kursie dla nauczycieli i opiekunów drużyn harcerskich (z obowiązku) w Ustroniu k. Gorzowa Wlkp.. Tam właśnie „zakochałam się w szarej lilijce”, a to za sprawą dh. kom. Jadwigi Zasady oraz dh Bogdana Zalewskiego i jego akordeonu. Z tego spotkania wywiozłam bagaż wiadomości i umiejętności harcerskich, a także gruby zeszyt z piosenkami i pląsami. Więcej »

Mariusz Czubaj (ur.1969) – antropolog kultury, wykładowca w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie.
Autor książek: „Biodra Elvisa Presleya”, „Od paleoherosów do neofanów” (2007), „W stronę miejskiej utopii” (2007) oraz (razem z Wojciechem J. Bursztą) „Krwawa setka. 100 najważniejszych powieści kryminalnych” (2007).
Ostatnio nakładem Wydawnictwa W.A.B. ukazała się jego powieść kryminalna „21:37″, a wcześniej napisana wspólnie z Markiem Krajewskim „Aleja samobójców” (obie wydane w 2008 roku). W 2009 pojawiła się kolejna wspólna powieść kryminalna tych autorów – „Róże cmentarne”(http://independent.pl/czubaj_mariusz).

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Zapraszamy do galerii zdjęć ze Zlotu – fot.  M. Horodyska.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

1234…91011►