drezdenecka.pl

„Ostatecznym celem sztuki KARATE-DO nie jest zwycięstwo ani rywalizacja tylko perfekcja i charakter”

Gichin Funakoshi

 Słowa wielkiego japońskiego mistrza karate stały się wzorem do naśladowania podczas 12 dniowego obozu sportowo-rekreacyjnego w Jarosławcu, dla 31 karateków z Klubu „ FUDOKAN” z Krzyża Wlkp. i senseia Krzysztofa Czekały 2 dan.

Uczestnicy obozu podczas treningów ćwiczyli perfekcję wykonywanych elementów karate oraz koncentrację, która jest nierozłącznym elementem treningu karate. Sensei Krzysztof Czekała, jak wielki mistrz Funakashi powtarzał, że trening karate jest to podsycanie w sobie ducha pokory, jako najważniejszej ze wszystkich postaw człowieka.

Cel obozu był jednoznaczny:

Po pierwsze! Dążyć do doskonałości charakteru!

Po pierwsze! Bronić drogi prawdy!

Po pierwsze! Krzewić ducha wysiłku!

Po pierwsze! Szanować zasady etykiety!

Po pierwsze! Strzec się porywczej odwagi!

Treningi odbywały się na piaszczystej plaży lub z podziałem na trzy grupy (początkująca, średnio zaawansowana i zaawansowana) na terenie Ośrodka.

Podczas obozu był również czas na zabawę, relaks i wypoczynek. Już podczas pierwszego spaceru, który był zorganizowany w postaci podchodów terenoznawczych, uczestnicy obozu wykonując różne zadania (m.in.: Jak nazywa się hotelik przy ul. Bałtyckiej 103?, Ile kosztuje zestaw surówek przy KEBAB „U Leszka”?, W jakim powiecie znajduje się Jarosławiec?, Jaka impreza odbędzie się w Jarosławcu 14.08.2011 r.?, Na jakiej ulicy znajduje się Kościół? W jakie dni jest czynna Galeria Piaskowa?) zapoznali się z miejscowością, do której przyjechali i przywitali się z morzem. Jarosławiec jest wsią rybacką i rekreacyjno – wypoczynkową położoną na wybrzeżu Morza Bałtyckiego, na Przylądku Jarosławiec. Podczas następnych dni obozowicze zwiedzili latarnię morską w Jarosławcu z 1829 r. (przebudowaną w 1902r.) o wysokości 33,3 m. Jej światło można dostrzec z odległości 23 mil morskich, czyli 42,6 km.

W programie obozu nie mogło zabraknąć plażowania, gier, zabaw przy ognisku, karaoke, spektaklu teatralnego BĄBELEK i wycieczek pieszych po okolicy. Niezapomniana, pozostanie wycieczka piesza do oddalonej o 6 km miejscowości Łącko położonej nad jeziorem Wicko, by w żarze słonecznym popływać żaglami oraz ciesząca się z poprzedniego obozu piłka siatkowa, balonami wypełnionymi wodą.

Przedostatni dzień obozu to …. chrzest karate, którego uczestnicy znieśli bardzo dzielnie, należało m. in. czołgać się po piasku, spacerować po szyszkach i igliwiu oraz wypić zupę z nadmiarem ketchupu.

Podczas całego pobytu nie zabrakło konkursów: m. in. Mam Talent, obozowy omnibus, w którym uczestnicy rozwiązywali zagadki, zadania logicznego myślenia oraz przeprowadzono konkurs na kulturalnego obozowicza i czyściocha. Uczestnicy brali udział w VIII plażowym budowaniu rzeźby z piasku o puchar wójta gminy Postomino. Dla Klubu Karate Tradycyjnego FUDUKAN, puchar wywalczyła Agnieszka Paluszkiewicz i Aleksandra Kaczmarek za rzeźbę „Konik morski”, a pozostali uczestnicy obozu otrzymali pamiątkowe dyplomy i nagrody.

Obóz był świetną okazją do zdobycia nowych umiejętności, doświadczeń oraz nawiązania nowych znajomości i przyjaźni.

Rodzice serdecznie dziękują Beacie i Krzysztofowi Czekała za wspaniały pobyt nad morzem.

 MKF

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

W bieżącym roku Szkoła Podstawowa w Drawinach obchodzi jubileusz 65 lecia powstania. Grono absolwentów wraz z obecną panią dyrektor szkoły, postanowiło zorganizować okolicznościową imprezę.
Przygotowania są w pełnym toku. Na uroczystość zostaną zaproszeni wszyscy nauczyciele związani ze szkołą, absolwenci i obecni uczniowie, a także władze samorządowe i oświatowe.
- Chcemy poprzez liczny udział pedagogów, absolwentów i zaproszonych gości podkreślić rolę i znaczenie, jakie nasza szkoła miała i ma dla społeczności lokalnej – powiedział Kazimierz Dalitowicz – Szczególnie chcemy podkreślić jej integracyjną i kulturotwórczą rolę, zwłaszcza w latach powojennych.
Uroczystość odbędzie się 10 września o godzinie 13.00 w Szkole Podstawowej w Drawinach.

Więcej informacji:
Organizator przedsięwzięcia: Teresa Kamińska tel: 691 680 395
Kazimierz Dalitowicz – 694 454 884

     W ubiegły piątek odbyło się kolejne spotkanie polsko-niemieckich partnerów szpitali z Drezdenka i Strausberga.

To kontynuacja zapoczątkowanej w czerwcu tego roku współpracy transgranicznej mającej na celu wzajemną wymianę doświadczeń i realizację wspólnych projektów po obu stronach Odry.

Delegacja szpitala Märkisch–Oderland na czele z dyrektorem, Angelą Krug, spotkała się w Starostwie Powiatowym w Strzelcach Krajeńskich ze Starostą, Andrzejem Bajko oraz z Prezesem Powiatowego Szpitala w Drezdenku, Ryszardem Hatałą. Delegacji niemieckiej towarzyszyli, kierownik Pogotowia Ratunkowego w powiecie marchijsko-odrzańskim, Armin Viert oraz Asystenentka Dyrektora Szpitala w Strausbergu i koordynator współpracy polsko-niemieckiej, Anna Kaprykowska.

Pierwszym punktem zaplanowanym w porządku dziennym były odwiedziny w Centrum Przekierowania Ratowniczego (CPR) w Strzelcach Krajeńskich.

Trwające dotychczas rozmowy dotyczące ratownictwa, mają być jeszcze tego roku zwieńczone polsko-niemiecką umową ramową.

 W powiecie strzelecko-drezdeneckim powstała w ostatnich latach nowoczesna i funkcjonalna sieć Ratownictwa Medyczno-Pożarowego, do której szpital w Drezdenku również przynależy.

Podczas prezentacji multimedialnej przedstawiono działanie struktury ratownictwa, które przekonuje o swojej sprawności.

Zaprezentowana została również flota karetek. Dzięki innowacyjnemu systemowi GPS dysponent jest w stanie dokładnie zlokalizować miejsce pobytu karetki. W ten sposób możliwe jest szybkie i sprawne przekierowanie zespołu specjalistycznego do  miejsca incydentu.

 W o 17 km oddalonym Dobiegniewie, w towarzystwie Burmistrza miasta, Leszka Walocha zwiedzono Centrum Ratownictwa Medyczno-Pożarowego. To nowoczesny obiekt, w którym wspólnie stacjonują Straż Pożarna, Pogotowie Ratunkowe, Policja oraz Obrona Cywilna. Wspólna lokalizacja różnych służb pozwala na skrócenie czasu reakcji na zagrożenia.

Z Dobiegniewa udano się do Szpitala w Drezdenku. Szpital ten od roku działała jako spółka, która podlega w pełni władzom powiatu.

  W ciągu ostatnich dwóch lat szpital przeszedł szereg modernizacji, w związku z którymi powstały nowe budynki, a część ich została przebudowana. Dr Tomasz Sakowski, anestezjolog w Szpitalu Drezdenko, oprowadził gości z Niemiec po szpitalu, dumnie prezentując innowacyjne rozwiązania architektoniczne oraz nowoczesną aparaturę medyczną.

 Popołudniowe rozmowy skupiały się wokół możliwości dalszej współpracy obu szpitali. „Również w innych przygranicznych regionach udało się nawiązać współpracę klinikom i Ratownictwu medycznemu. My również o to zadbamy, aby zapoczątkowana współpraca odniosła sukces” – zaznaczyła Angela Krug.

 Ważnym aspektem dotyczącym współpracy obu partnerów jest zidentyfikowanie potencjałów, które wspólnie będą mogły być wykorzystywane w myśl zasady, że najważniejsze jest dobro i zdrowie pacjenta.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

            Z takiego założenia wychodzą chyba osoby, które nie dbają o wygląd swych wsi i miast. Każdego dnia sterty śmieci bezwiednie lądują na placach, skwerkach, przystankach autobusowych, poboczach, dając tym samym świadectwo mieszkającym wokół ludziom. Generalnie bowiem chlubimy się czystością, ale tylko we własnych obejściach, a i to nie wszędzie. Fajnie jest pochwalić się pięknym ogródeczkiem kwiatowym, wypielonymi rabatkami, ale gorzej wygląda wszystko, gdy wychylimy nos poza swe domostwa. Wokół nich już nie zawsze jest tak ładnie, co nie znaczy, że nie można tego zmienić. Wystarczy trochę dobrej woli i wspólnego działania, a obraz naszych miejscowości zmieni się na naszych oczach. Nie trzeba tutaj szczególnych umiejętności i wielkiego nakładu pracy, o czym przekonali się mieszkańcy wsi Osów. Tu akcja sprzątania odbyła się kolejny raz, znów do boju ruszyły dzieci. Monika, Natalia, Kamila, Magdalena, Sandra, Martynka, Roksana, Kuba, Kacper i Daniel pod opieką sołtys wsi – p. Iwony Kardackiej i mojej skromnej osoby, poświęciły wczorajsze popołudnie, by, nie zważając na atakujące komary,  razem posprzątać przystanki autobusowe i skwery znajdujące się wokół nich, plac wokół sklepu. Dzięki uprzejmości dyrektora PGKiM w Drezdenku, p. Dariusza Kopki, pozbierane odpady zostały nieodpłatnie odebrane do utylizacji, a nasza miejscowość zyskała na wyglądzie. Szkoda by tylko było, żeby trud dziecięcej pracy został szybko zniweczony. Apeluję więc do wszystkich mieszkańców wsi, również osób przejezdnych, by wykazały się rozwagą i pomyślały, zanim „niechcący” upuszczą jakiś papierek czy inną zbędną rzecz.

            Chciałam jeszcze dodać, że praca naszych małych społeczników została nagrodzona, bo podczas sprzątania Martynka znalazła 7zł, za które dobrodusznie zakupiła dla wszystkich lody.

Alicja Graś

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Było kombajnistów wielu, ale żaden nie dorównywał Henrykowi Bartnickiemu. Kombajn i on to jedno, jeden organizm, jedno serce, jeden zapał i radość z koszenia, zbierania, wysypywania szeleszczącego ziarna, pszenicy złotej jak najwyższy próbą szlachetny metal, matowego żyta, jęczmienia nieco smutnego szarością wczesnej jesieni. Siedzi na siodełku wielkiej, choć posłusznej jego wprawnym palcom maszyny, jak kapitan za sterem wielkiego okrętu podczas zmagań ze sztormowym wiatrem. Ile to już lat? Odkąd pamiętają już nawet starsi ludzie okolic Drezdenka, zawsze on na posterunku, z nieodgadnionym uśmiechem na chudej, ascetycznej twarzy, skupiony, wsłuchany w rytm pracy silnika i reagujący natychmiast na wszystkie fałsze, nie takie dźwięki, nie ten rytm. Kosić to jedno, a naprawiać to drugie posłannictwo. I Pan Henryk potrafi o świcie czy późną nocą wyruszyć na ratunek, w święto czy niedzielę-zawsze. Bo praca na roli zobowiązuje, jest w niej coś z mistyki i czarów, dochodzi w niej jeszcze inny, dodatkowy element-aura. Powinna sprzyjać żniwom, rolnikom, kosiarzom, kombajnistom. Powinna, ale jak ją zmusić, by była przychylna? Czasem człowiek ściga się z nią, chmurami i deszczem, wichrem, który sypie w oczy sieczką słomy, ziarnem, piachem…Dokucza pragnienie, pot zalewa oczy, ale ziemia nie może czekać, zbiory też nie, to nic, że  zmęczenie nie pozwala wyprostować pleców, a nogi zdrętwiały, liczy się tylko praca, zboże musi znaleźć się w bezpiecznym miejscu, bo inaczej wysiłek wielu miesięcy ciężkiej pracy, pójdzie na marne.

Henryk Bartnicki wie o tym, zna pracę na roli od podszewki, już ponad czterdzieści lat latem i jesienią trzymając drążki dowodzenia kombajnem w swoich rękach, idzie z naturą w zawody i  jak do tej pory-mimo upływu lat-zawsze odnosił zwycięstwa. To nic, że twarz poorana zmarszczkami, oczy pieką, plecy odpoczęłyby na miękkim tapczanie, wyzwanie jest inne, czeka ziemia, ażeby ją zaspokoić, potrzebny jest sprawny sprzęt i mistrz w jego obsługiwaniu. Te dwie cechy-wspaniałego mechanika i doskonałego kombajnisty posiada Pan Henryk, chwała mu.

Danuta Zych 

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Zapraszamy do galerii zdjęć z wystaw: przyrodniczej i etnograficznej w Muzeum Puszczy Drawskiej i Noteckiej im. F Grasia (fot. M. Głębocki).

Wystawa przyrodnicza

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

12►

Wystawa etnograficzna

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Już po raz 31. na Jasnej Górze w Częstochowie odbyło się Ogólnopolskie Spotkanie Apostolatu Maryjnego, w którym to uczestniczyła 48-osobowa grupa z dekanatu Drezdenko.

   Apostolat Maryjny jest to Stowarzyszenie Cudownego Medalika, które powstało w Galicji w 1905 r. Po drugiej wojnie światowej reaktywował go ks. prof. Teofil Hermann w Paradyżu –Gościkowie, gdzie był wówczas wykładowcą w seminarium duchownym. Stowarzyszenie to  wiąże się z siostrą zakonną z Paryża, św. Katarzyną Laboure, która w 1830 r. podczas prywatnych objawień w kaplicy klasztornej ujrzała Najświętszą Maryję Pannę, której z dłoni wypływały promienie łask. To od Maryi św. Katarzyna otrzymała nakaz wybicia medalu według ujrzanego wzoru. Wiarygodność tych objawień zyskała wkrótce aprobatę kościoła.

    Celem Apostolatu Maryjnego jest pogłębianie kultu Niepokalanej, oddziaływaniem na ludzi zaniedbanych i zagrożonych religijnie, i szerzenie braterskiej miłości. Członkowie Apostolatu Maryjnego noszą „cudowny medalik”, odmawiają codziennie Dziesiątkę Różańca św. w określonych intencjach, biorą udział w comiesięcznych spotkaniach, w trakcie których czytane jest i rozważane Pismo św. Do Częstochowy wyjechaliśmy w piątek, 22 lipca z błogosławieństwem, którego udzielił nam na drogę ks. proboszcz R. Mazurkiewicz CRL. Po drodze odwiedziliśmy Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Licheniu, gdzie uczestniczyliśmy w mszy św. i zwiedziliśmy apartamenty papieskie, w których przebywał Jan Paweł II podczas  pielgrzymki w czerwcu 1999r.

        Uroczystości pielgrzymkowe rozpoczęły się już w piątek wieczorem spotkaniem w Sali Papieskiej i Apelem Jasnogórskim. W sobotę rano wysłuchaliśmy konferencji ks. prof. Waldemara Rakoczego, a w imieniu Jasnej Góry przywitał nas  przeor o. Marian Lubelski słowami: „Właśnie wy, kochani pielgrzymi, jesteście wielkimi apostołami Jezusa i Maryi, już po raz 31. pielgrzymujecie do tronu Matki Najświętszej. Jest to wielkie Boże dzieło, dzieło nieskończonej miłości Boga i dzieło wielkiej dobroci Matki Najświętszej. Życzę wam, aby to Apostolstwo Maryjne, Apostolstwo Cudownego Medalika było owocne i prowadziło nas wszystkich do chrześcijańskiej świętości.

     Podczas mszy św. na jasnogórskim szczycie bp pomocniczy diecezji gliwickiej, Gerard Kusz, nawiązał do hasła tegorocznej pielgrzymki ,,Bądźmy miłosierni”. Powtórzył słowa bł. Jana Pawła II: ,,Jeżeli cokolwiek ma współczesny świat uratować od zguby, to jedynie Boże Miłosierdzie i dlatego zwracamy się do Matki Najświętszej, którą także nazywamy Matką Miłosierdzia, by jak kiedyś w Kanie Galilejskiej wyprosiła pierwszy cud u swego syna, tak by nam wyprosiła cud zwycięstwa nad złem, w nas samych i wokół nas”.

Do stowarzyszenia zostali uroczyście przyjęci nowi członkowie, a wśród nich trzy osoby z naszego dekanatu.

Z Częstochowy udaliśmy się do Leśniowa, gdzie znajduje się piękne Sanktuarium Matki Bożej Leśniowskiej Patronki Rodzin.

    Niedzielę 24 lipca spędziliśmy w Zakopanem. Rano odbyła się msza św. w Sanktuarium Matki Bożej Objawiającej Cudowny Medalik w Olczy, w której obchodzono uroczystość odpustową. Mieliśmy więc okazję do kolejnych przeżyć duchowych i do obserwacji oprawy tego święta przez mieszkańców parafii; piękne stroje góralskie, bandera konna prowadząca biskupa ks. Jana Szkodonia z rogatek miasta aż do kościoła, muzyka góralska i pieśni regionalne. Jak odpust to oczywiście  jarmark, który  każdy pamięta z dawnych lat.

   Odwiedziliśmy także  Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej na Krzeptówkach, w którym znajduje się nowy ołtarz bł. Jana Pawła II, z jego relikwią. Pozostała część dnia przeznaczona była na zwiedzanie Zakopanego.

  Jadąc szlakiem papieskim, odwiedziliśmy Wadowice – rodzinne miasto Karola Wojtyły oraz Kalwarię Zebrzydowską, gdzie odprawiliśmy wraz z o. bernardynem Drogę Krzyżową na dróżkach kalwaryjskich, a wieczorem uczestniczyliśmy w mszy św. i rozważaniach modlitwy różańcowej przed cudownym obrazem Matki Bożej Kalwaryjskiej.

 Kolejny dzień naszej pielgrzymki to Łagiewniki, wizyta w budowanym Centrum Jana Pawła II. Tu w dolnym kościele znajdują się relikwie naszego błogosławionego Ojca św., płyta nagrobna przywieziona z Watykanu i relikwiarz z krwią Jana Pawła II. Po modlitwie udaliśmy się do Sanktuarium Miłosierdzia Bożego, gdzie nawiedziliśmy relikwie św. Faustyny Kowalskiej i zwiedziliśmy zrekonstruowaną celę klasztorną, która należała do św. Faustyny.

  W Krakowie zwiedziliśmy Stary Rynek, Wawel, bazylikę „Na Skałce”, bazylikę Bożego Ciała, gdzie przywitali nas księża z zakonu kanoników regularnych: ks. Marian Szczecina, ks. Tomasz Tyszkiewicz i nowicjusz Łukasz, znający doskonale historię zakonu, klasztoru i bazyliki, z którą nas zapoznał i po której nas oprowadził. Tu, każdy z nas mógł swoje intencje modlitewne polecić św. St. Kazimierczykowi. Osoby, które znały ks. Z. Skórę i ks. S. Ryłko miały okazję do odwiedzenia ich w klasztorze, czym sprawiły im miłą niespodziankę.

  W ostatni dzień naszego pielgrzymowania, w drodze powrotnej, zatrzymaliśmy się w Świebodzinie w sanktuarium Bożego Miłosierdzia, gdzie przy figurze Chrystusa Króla Zbawiciela Świata odmówiliśmy koronkę do Miłosierdzia Bożego.

  Podczas tej sześciodniowej pielgrzymki, z nawiedzeniem tylu miejsc kultu, do których często przybywał nasz Ojciec św., chcieliśmy podziękować naszą wspólną modlitwą i śpiewem za beatyfikację Jana Pawła II. Był to czas na duchowy oddech, na wyciszenie myśli, na przemyślenie różnych spraw, bo pielgrzymka to rekolekcje w drodze, w drodze, którą idziemy przez życie.

Mariola Różańska

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Dnia 10 czerwca 2011 na terenie Ośrodka Turystyki i Rekreacji w Kosinie odbył się festyn pracowniczy połączony z uroczystą akademią z okazji XV rocznicy połączenia Meprozetu – Drezdenko z Holdingiem – ZREMB Gorzów.

 Podczas akademii zaproszeni goście mogli poznać historię Oddziału Spółki, kadrę pracowniczą oraz zaznajomić się z ofertą Meprozetu.

Prezentacja firmy ukazała przybyłym gościom Meprozet jako przedsiębiorstwo, które oprócz znanej im produkcji elementów wyposażenia budynków inwentarskich (wygrodzeń, przegród oraz kojców dla trzody chlewnej i bydła) zajmuje się również w bardzo dużym stopniu wytwarzaniem lekkich konstrukcji stalowych (m.in. do suwnic) oraz elementów mających swoje zastosowanie w budownictwie (słupy ochronne, bariery itp.).

Wśród zaproszonych gości nie mogło zabraknąć przedstawicieli lokalnych władz, instytucji oraz stowarzyszeń, z którymi Meprozet-Drezdenko, z racji swojej historii, współpracuje od wielu lat. Do Kosina przyjechali również najwięksi klienci przedsiębiorstwa – z Polski oraz z Finlandii.

Podczas części oficjalnej wręczono podziękowania firmom i instytucjom wspierającym Meprozet-Drezdenko.  Zaproszeni goście mieli okazję wypowiedzieć się na temat swoich dotychczasowych doświadczeń z Oddziałem i kontaktów z jego pracownikami.

Kolejnym etapem uroczystości był piknik dla wszystkich pracowników Meprozetu połączony z zabawą taneczną. Na świeżym powietrzu i przy muzyce granej na żywo pracownicy wraz z rodzinami bawili się do późna w nocy.

Dyrektor Zbigniew Gińko wraz z Zastępcą Wojciechem Januszem wręczyli podziękowania pracownikom, którzy przepracowali minimum 15 lat w Oddziale. Jeden z naszych pracowników, Pan Zbigniew Kruk, obchodził 50-lecie pracy w Oddziale co zostało wielokrotnie podkreślone podczas uroczystości.

Ośrodek w Kosinie zapewnił wiele atrakcji pracownikom Meprozetu oraz zaproszonym gościom. Oprócz wspomnianej wcześniej zabawy tanecznej mogli oni brać udział w wielu zabawach, m.in. skakaniu na trampolinie czy na zamku dmuchanym. Wielkim zainteresowaniem cieszyły się przejażdżki bryczką oraz strzelanie do celu.

Udana część artystyczna, wiele atrakcji oraz zabawa do późnych godzin nocnych sprawiły, że zarówno pracownicy jak i zaproszeni goście będą mile wspominać to spotkanie. To kolejny dowód na to, że Meprozet-Drezdenko dba o swoich pracowników i jak to ujął Przewodniczący Rady Miasta „…Myśląc o Meprozecie nie mam przed oczami kolejnego bezdusznego przedsiębiorstwa – widzę pełnoprawnego członka naszej gminy, widzę jednego z nas, mieszkańców tych okolic…”.

Miłośnikom teatru nie trzeba jej przedstawiać. Zofia Kucówna należy do najwybitniejszych postaci polskiego teatru. Grała w najgłośniejszych przedstawieniach u boku najsłynniejszych aktorów. Jej sceniczne kreacje przeszły do legend teatru i filmu. Młodzież licealna, jeżdżąca ze mną przez ostatnie 20 lat, mogła ją podziwiać w Teatrze Współczesnym i w Teatrze Narodowym. Trochę starsi miłośnicy teatru na pewno pamiętają ją z wielu wyśmienitych kreacji Teatru Telewizji.

W Drezdenku będziemy ją gościć w ramach obchodów 90 rocznicy urodzin wybitnej poetki, Julii Hartwig. Zofia Kucówna wystąpi przy akompaniamencie fortepianu. Wydarzenie to nastąpi 20 października 2011 roku o godz. 18.00 w gościnnej auli dawnego Liceum Ogólnokształcącego u pani Wioletty Ziętek. Swoje bogate spostrzeżenia  teatralne aktorka zawarła w dwóch książkach: „Zatrzymać czas” i „Zapach szminki”.  Obie książki można będzie kupić w nowej księgarni otwartej niedawno przy ulicy Warszawskiej. Należy jedynie do końca sierpnia zgłosić się do właścicieli sklepu i zamówić wybrany egzemplarz lub też oba egzemplarze. Aby dodatkowo zachęcić czytelników do zamówienia książki Zofii Kucówny pozwolę sobie przytoczyć opinię jednego z największych polskich pisarzy XX wieku, Jana Józefa Szczepańskiego: Droga Pani Zofio, napisała Pani bardzo piękną książkę. [...] Czytałem nie mogąc się oderwać, z radosnym uczuciem obcowania z czymś prawdziwym, czyli kimś prawdziwym, bo tekst literacki, to przede wszystkim człowiek. Niech mi Pani pozwoli na małą dygresję. Pisarstwo nie jest zawodem. Nawet jeśli się z niego żyje. Nie jest nim w tym sensie, że nie można się go nauczyć. Wprawdzie na uniwersytetach amerykańskich istnieją kursy „creative writing” i poznałem nawet kilku wykładowców tego przedmiotu, ale nigdy nie spotkałem nikogo, kto został pisarzem w następstwie tej edukacji. [...] O wszystkim decyduje w końcu stosunek do własnej prawdy. Do samego siebie. Ta, wspomniana przeze mnie radość obcowania z Pani tekstem stąd się właśnie bierze, że czuje się do Pani całkowite zaufanie - nie jako do układacza słów, ale jako do człowieka. [...]

Ukłony łączę
Jan Józef Szczepański

Tymczasem proponuję przekonać się osobiście czy warto wracać do niektórych lektur.

Wiesław Pietruszak

W księgarni pojawią się:

„Zatrzymać czas”

Raz na jakiś czas pojawiają się książki, które nie tylko są bestsellerami, ale i zagnieżdżają się w sercach czytelników. Zatrzymać czas jest właśnie taką książką. Bestsellery nierzadko równie szybko znikają z lad księgarskich, jak szybko się na nich pojawiły. Zagościć na stałe w pamięci czytelników – oto prawdziwa sztuka! W czym tkwi tajemnica książki Zofii Kucówny? W jej pięknym zwięzłym stylu? Na pewno. W malowniczości opisu rzeczy codziennych, w magii rzeczy małych? Też. Ale by uwieść na stałe czytelników, trzeba czegoś więcej – autentyczności opisu, mądrości życiowej, którą chce się autorka podzielić. Szczęście i zachwyt musi się przeplatać z bólem i stratą – tak jak w prawdziwym życiu. Autorce udało się nie tylko „zatrzymać czas”, ale i podarować go czytelnikom, dała im serce, a oni oddali jej swoje z naddatkiem.

„Zapach szminki”

Zofia Kucówna to jedna z najwybitniejszych polskich aktorek, niezwykła osobowość, która talentem i pracą podbiła sceny najlepszych teatrów, opowiada o życiu w teatrze i o teatrze jej życia. Swój niepowtarzalny talent udowodniła w wielu spektaklach, a jej kreacje Fedry, Soni, Bronki, Eurydyki czy Panny Młodej zapisały się głęboko w pamięci widzów.
Zapach szminki jest opowieścią o teatralnym życiu Zofii Kucówny, a także o wybitnych ludziach teatru, zarówno tych sławnych: Adamie Hanuszkiewiczu, Danielu Olbrychskim, Tadeuszu Nardellim, jak i tych pozostających w cieniu kurtyny.