drezdenecka.pl

Dzień Babci i Dziadka
21.02.2012r. rodzice, dzieci oraz przedszkolaki ze Szkoły Podstawowej w Gościmiu na sali wiejskiej zorganizowali przyjęcie z okazji Dnia Babci i Dziadka.
O godz. 15.00 przybyło około 70 osób. Goście zasiedli przy stołach, aby wypić kawę, zjeść ciasto i obejrzeć wnuki, które wraz z nauczycielami przygotowały przedstawienie; były to piosenki, wiersze oraz tańce.
Następnie dzieci wręczyły swoim babciom i dziadkom własnoręcznie wykonane laurki. Na ich twarzach można było zobaczyć wzruszenie oraz szczęście i dumę ze swoich wnucząt.
Choinka
Po przyjęciu dla babć i dziadków odbyła się zabawa dla milusińskich. Wszystkie dzieci przebrały się w stroje karnawałowe (księżniczki, elfy, biedronki, żuczki itp.)
Do tańca dzieciom grał Pan Muzyk, a zabawy, konkursy, tańce prowadziła Pani Wróżka. W trakcie zabawy zjawił się św. Mikołaj, który obdarował wszystkie dzieci prezentami.  Maluchy z zabawy wróciły do domów bardzo zadowolone.
Składam podziękowania dla wszystkich, którzy przyczynili się do tej wspaniałej imprezy.

Elżbieta Sklarska

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

         Rodzice dzieci niepełnosprawnych, pozornie pogodzeni z chorobą dziecka, tak naprawdę nigdy jej nie akceptują. Mijają lata, mały Jaś staje się Janem, Niepełnosprawnym Janem, a jego rodzice nadal zadają sobie setki pytań, na które wciąż nie znajdują odpowiedzi. Przyczyn chorób, które powodują niepełnosprawność jest tak wiele, że właściwie trzeba nad nimi przejść do porządku dziennego, bo nadmiar rozmyślań jeszcze pogarsza sytuację.
Co zatem zrobić, żeby przestać się zadręczać i żyć w miarę normalnie? Metod zapewne jest wiele, każdy musi wybrać tę, która go najbardziej wycisza i daje uczucie spokoju. Niektórzy rodzice zrzeszają się  tworząc koła, organizacje, stowarzyszenia, związki… Kontakt z ludźmi chorymi, z rodzicami dzieci niepełnosprawnych powoduje, że nie czują się izolowani, są z innymi w swym nieszczęściu, takimi samymi lub nawet w nieco lepszej niż oni sytuacji. Widok kilkudziesięciu ludzi na wózkach inwalidzkich, chorych psychicznie, uszkodzonych okołoporodowo, z przeróżnymi defektami nie deprymuje, wprost przeciwnie, powoduje, że wszyscy czują się swojsko, nikt nikogo nie obserwuje, nikt nikomu nie współczuje. Bywa, że relaksem jest wyjazd na wczasy rehabilitacyjne – tu podobna sytuacja- można porozmawiać, rozmówca nas rozumie, bo też jest rodzicem chorego od urodzenia dziecka, bądź jego dziecko zostało kaleką w wyniku wypadku. Z wczasami jednak nie taka prosta i łatwa sprawa. Według przepisów Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych ma obowiązek dofinansowywać raz w roku wyjazd osoby niepełnosprawnej wraz z opiekunem na wczasy rehabilitacyjne, ale od kilku już lat jest to wyłącznie martwy przepis. Przyczyna? Brak pieniędzy. Odbiera się najsłabszym członkom społeczeństwa jedyną przyjemność, bo w budżecie nie gwarantuje się wystarczającej kwoty na te cele. Skandal? Czy nie za delikatne określenie? Na zatrudnienie całej rzeszy urzędników reprezentujących Fundusz pieniądze są, na wczasy rehabilitacyjne nie ma. Parlamentarzyści twierdzą (Pan W. Pahl), że władze najwyższe dbają o niepełnosprawnych, bo w Sejmie… są podjazdy dla wózków, a posłem jest inwalida poruszający się właśnie na wózku. Zapomina się jednak, że osoby chore umysłowo i psychicznie nie mają swego reprezentanta w Sejmie i Senacie, a poruszający się nie o własnych siłach parlamentarzysta, mający zdrowy umysł i psychikę, nie rozumie tych, którzy mają zdrowe nogi, ale  szwankuje im głowa. Jak bardzo przedstawiciele społeczeństwa w Parlamencie dbają o ludzi chorych świadczy fakt, że  zasiłek pielęgnacyjny nadal wynosi 153 zł, a renta socjalna jest w dalszym ciągu żenująco mała i nie przekracza 600 zł. Rewaloryzuje się ją corocznie o +- 20 zł, każąc jeszcze w zamian płacić podopiecznym za pobyt w dziennych domach opieki różnego rodzaju (podlegają pod OPS). Jak widać, Państwo nie rozpieszcza ludzi chorych – niepełnosprawnych, którzy sami nie upomną się o swoje prawa, bo nie potrafią, to właśnie im zabiera się pieniądze, bo przecież nie zareagują. Komu się odbiera? Najbiedniejszym. Niedawno dyskutowano o tym, by matka opiekująca się w domu chorym od urodzenia dzieckiem, miała ten czas opieki wliczony w emeryturę. Dyskutowano. Już się nie dyskutuje. Temat ucichł. A póki co niepełnosprawny jest wciąż na garnuszku swoich rodziców lub rodziny, odbiera mu się nawet prawo do bycia finansowo samodzielnym. Co na to Unia Europejska, jakoś nie słychać, by któryś z europosłów dopominał się o takie same prawa naszych niepełnosprawnych, jakie mają niepełnosprawni urodzeni w państwach unijnych (poza Polską).

Danuta Zych

(Nazwa karnawał pochodzi z języków: wł. carnevale (pożegnanie mięsa, caro – mięso, vale – bywaj, żegnaj ), co oznacza okres poprzedzający Wielki Post oraz łac. carrus navalis,  tzn. wóz w kształcie okrętu, który w starożytnej Grecji znajdował się w orszaku uczestników procesji ku czci Dionizosa i Izydy. W starożytnym Rzymie odpowiednikiem Dionizji były Bachanalia. W obu przypadkach był to czas zabaw przy winie, tańców, biesiad, maskarad. Ludzie świętowali, bawili się, radowali. W Polsce okres ten nazywano Zapustami. Urządzano wówczas zabawy, hulano i swawolono. W niektórych regionach naszego kraju ostatnie trzy dni zapustów – ostatki – nazywano Mięsopustem. W średniowieczu możni hojną ręką fundowali swoim podwładnym imprezy, gdyż dostrzegali w nich źródło swojego prestiżu. Często zdarzało się również, że w katedrach nabożeństwa kończyły się  grami, zabawami i tańcami. Średniowieczna powaga łączyła się więc ze sztubacką psotą i świeckością. Wspomnę choćby o Święcie Głupców, kiedy to wśród duchowieństwa następowała zamiana ról. Ministranci zajmowali wówczas miejsca kanoników i biskupów. W związku ze świętami zimowego okresu w wielu krajach powstawały liczne kpiarskie bractwa, które za swoich patronów obierały błaznów i głupków. Tak było np. w Paryżu, gdzie członkowie organizacji Beztroskie Dziatki 1 stycznia wędrowali ulicami miasta. Na czele pochodu znajdowało się sześciu odwróconych twarzą do ogona jeźdźców na osłach. Za nimi szli ludzie z proporczykami i hasłami wymierzonymi w lekarzy, aptekarzy, w mężów , których biły i zdradzały żony, co było największą hańbą dla mężczyzny. Dopiero w XVII wieku zabawy z pogranicza sacrum i profanum, potępione przez Kościół, zanikały. W XVIII wieku wesołe zimowe obrzędy poprzedników wspominano już z wyraźną wrogością. Oczywiście te zdarzenia należą już do  historii i możemy je traktować jako ciekawostki z życia naszych przodków. Niemniej jednak w XX i w XXI wieku w wielu krajach przetrwały karnawałowe tradycje, chociaż w zmienionej formie. Świadczą o tym choćby maskowe szaleństwo we Włoszech w Wenecji czy też pokazy najlepszych szkół samby w Rio de Janeiro w Brazylii. )
Hołd tradycji 29 stycznia 2012 roku oddano także w Centrum Promocji Kultury w Drezdenku w czasie Karnawałowego Koncertu.
Wybiła godzina 17.00, przygasły światła i rozległa się fantastyczna muzyka grana przez pięcioosobowy zespół keyboardzistów. Ich artystyczny kierownik pan Jerzy Muzyka nie odstępował swoich uczniów, pełniąc rolę dyrygenta. Zgromadzeni na sali mieszkańcy Drezdenka, w mistrzowskim wykonaniu młodych muzyków, mieli możliwość usłyszeć takie utwory jak: Żółta łódź podwodna, Over the rainbow, Krople deszczu spadają na moją głowę, Niedziela będzie dla nas.
Zespół keyboardzistów jest po prostu świetny, grane przez utalentowanych młodych muzyków utwory zachwycają kunsztem wykonawców, budzą do życia, zachęcają do zabawy.
Witalizm, radość, atmosfera zabawy dały się odczuć podczas występów wokalistów ze „Studium piosenkarskiego” pod kierownictwem pani Marzeny Osiewicz.  Solistki: Edyta Trusz, Klaudia Fejdyś, Joanna Suśniło, Magda Demska oraz solista Marek Wilk, wykonując piosenki: I wanna dance with somebody, Material girl, Woman in love, What’s love what to do, Tears in heaven, Mercy, I unchaited my heart, Venus, I’m so exited, Part time lover, Baila, Sway, wykazali się dużą swobodą i obyciem ze sceną. Z wielkim zaangażowaniem śpiewali o miłości, przyjaźni i duchowych rozterkach. Na ten szczególny koncert wybrano piosenki, które uzyskały miano światowych hitów. Wśród nich znalazły się utwory starsze, jak określono je we wstępie – wiecznie zielone „evergreeny” oraz te nowsze, dobrze znane, popularne i lubiane.
Porywające, skoczne, pełne energii układy taneczne zaprezentowały młode tancerki z zespołu tańca współczesnego „Paradise”, którego kierownikiem artystycznym jest pani Magda Wiśniewska. Dziewczęta pojawiały się na scenie tańcząc w tle podczas wykonywania piosenek przez solistów, a także w indywidualnych układach: Jive, Mambo, Florida. Zmieniały się stroje – czarne kostiumy i świecące kapelusze zastępowane były spódnicami z falbankami lub w różnokolorowe grochy – ale nie zmieniał się żywy rytm wykonywanych tańców. Zwinne, wysportowane, z wielkim wyczuciem rytmu tancerki zaprezentowały harmonijność ruchów w ciekawych układach choreograficznych, nawet z pogranicza akrobatyki. Moment, kiedy uczestniczka tańca Florida unoszona na rękach koleżanek poszybowała w górę, wywołał aplauz wśród widowni.
Półtoragodzinny koncert dobiegł końca. Wykonawcy podziękowali za wspólny wieczór i wyrazili nadzieję, że zgromadzeni na sali mieszkańcy Drezdenka miło spędzili czas. Wielkie brawa, jakie rozległy się po tym wystąpieniu, świadczyć mogą tylko o jednym, że czas nie tylko spędzony został miło, ale występy  zachwyciły wszystkich tych, którym bliska jest karnawałowa tradycja i dlatego wzięli udział w koncercie.
W rytm oklasków widzów wykonana została ostatnia piosenka pt. I wanna dance with somebody. Na scenie pojawili się wszyscy wykonawcy. Podziękowano im gorącymi brawami.
Sądzę, że większość podziela zdanie dyrektora Centrum Promocji Kultury w Drezdenku pana Jana Maćkowskiego, który zachwycony  występem młodych ludzi stwierdził, że: „Była to mistrzowska prezentacja talentu, młodości i radości”.

Irena Kurowska

         27 stycznia 2012 r. w oddziale „0” w naszej szkole odbył się występ artystyczny z okazji Dnia Babci i Dziadka. Wychowankowie pani Małgorzaty Wierciak recytowali wiersze, śpiewali piosenki oraz tańczyli krasnoludkowy taniec. Po występie dzieci wręczyły swoim dziadkom własnoręcznie wykonane serca z życzeniami, a następnie porwały swoje babcie i dziadków do tańca. Zadaniem seniorów było naśladować ruchy swojego wnuczka lub wnusi w rytm piosenki „Piłka Oli”. W tym dniu dziadkowie mieli także okazję podziwiać twórczość swoich wnuków – ich zadaniem było rozpoznać siebie wśród portretów wykonanych przez dzieci. W oku niejednego seniora zakręciła się łza!
Wreszcie nadszedł czas na wspólny poczęstunek wnuków i dziadków, przygotowany przez mamy „zerówkowiczów”. Podczas poczęstunku chętne dzieci prezentowały swoje talenty wokalne oraz bawiły się przy muzyce. Była to jedna z tych uroczystości, które niosą ze sobą wiele wzruszeń i emocji.

SP Trzebicz
Agnieszka Kazimierczuk

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

12►

             17.01.2012 r. miało miejsce otwarcie sali wiejskiej w miejscowości Trzebicz. Obiekt zmienił swój wygląd nie do poznania, co cieszy mieszkańców Trzebicza, w tym także dzieci z naszej szkoły, gdyż to właśnie na sali wiejskiej rokrocznie organizowana jest choinka szkolna oraz mnóstwo innych uroczystości, m.in. andrzejki, zakończenie klasy VI. Na otwarciu gościł burmistrz Maciej Pietruszak, jego zastępca Andrzej Kozubaj, sołtys wsi Trzebicz – pan Grzegorz Dymlańczuk, radni z naszej wsi, dyrektor oraz nauczyciele ze Szkoły Podstawowej w Trzebiczu, panie z Koła Gospodyń Wiejskich oraz mieszkańcy wsi. Ks. Tadeusz Wołoszyn dokonał poświęcenia obiektu. Nowa sala służyć ma mieszkańcom do integracji społeczności lokalnej oraz organizacji przyjęć. Remont sali nie odbyłby się, gdyby nie dofinansowanie ze środków UE, toteż podczas otwarcia dzieci ze szkoły Podstawowej w Trzebiczu zaprezentowały program artystyczny poświęcony krajom zjednoczonej Europy. Uroczystość zwieńczył wspólny poczęstunek przygotowany przez panie z Koła Gospodyń Wiejskich.

SP Trzebicz
Agnieszka Kazimierczuk
(zdjęcia pochodzą ze strony www.drezdenko.pl)

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

               Dnia 24.01.2012 r. biuro Zachowaj Trzeźwy Umysł na swojej stronie internetowej zamieściło wyniki konkursu „My, Wolontariusze”, w którym udział wzięli także uczniowie Szkoły Podstawowej w Trzebiczu. Konkurs polegał na opisaniu działań wolontariackich podejmowanych przez szkoły w całym kraju. Relacje poparte musiały być zdjęciami. Jest nam niezmiernie miło, gdyż Klub Wolontariusza z naszej szkoły zdobył jedno z 10 wyróżnień i 500 zł dla szkoły! Pomaganie innym sprawia nam wiele przyjemności i jest nagrodą samą w sobie, jednak cieszymy się, że nasze inicjatywy i zaangażowanie zostały docenione. A oto ranking zwycięzców:
W KATEGORII SZKÓŁ PODSTAWOWYCH
1. Uzależnieni od pomagania (Szkoła Podstawowa nr 1 im. Wł. Jagiełły w Strykowie) – 3000 PLN
2. Wolontariat Szkoły Podstawowej nr 2 w Radzyniu Podlaskim – 2000 PLN
3. Uczniowie Szkoły Podstawowej nr 47 z Oddziałami Integracyjnymi przy ZSP nr 3 w Katowicach – 1000 PLN
W KATEGORII GIMNAZJÓW
1. Wolontariusze z IIIE (Gimnazjum im. Ludzi Pojednania w Witnicy) – 3000 PLN
2. Wolontariusze z IE (Gimnazjum nr 7 we Włocławku) – 2000 PLN
3. Mali artyści (Zespół Szkół w Nowym Tomyślu) – 1000 PLN
WYRÓŻNIENIA: 10 RÓWNORZĘDNYCH WYRÓŻNIEŃ (po 500 PLN)
1. Odciskacze śladów (Świetlica Opiekuńczo-Wychowawcza przy Gimnazjum w Stęszewie)
2. Klub Wolontariusza (Szkoła Podstawowa w Trzebiczu)
3. Gimnazjalna Grupa Świetlicowa ze Świetlicy Socjoterapeutycznej podlegającej pod MORPA
4. Szkolne Koło Wolontariuszy SOS z 17. (Gimnazjum nr 17 w Krakowie)
5. Odblaskowe dziewczyny (Publiczne Gimnazjum w Iłowie-Osadzie)
6. Iskierki – uczestnicy świetlicy w ZPO Lipnik
7. Razem lepiej (Gimnazjum nr 1 im. Marii Konopnickiej w Wągrowcu)
8. 37 gromada Zuchowa „Wesołe Krasnale” (Zespół Szkół w Krynicach)
9. Uczniowie kl. IV (Szkoła Podstawowa w Zastawiu)
10. Grupa „Bez nazwy” (Gimnazjum nr 1 w Będzinie)

Agnieszka Kazimierczuk, SP Trzebicz

Już w czasie kampanii wyborczej głosił mocne poparcie dla samorządów, a zaraz po zdobyciu mandatu posła wsparł ważne inicjatywy dotyczące powiatów. Pomaga także w sytuacjach jednostkowych.

Niedawno podano informację o spotkaniu starostów powiatu strzelecko-drezdeneckiego w ministerstwie oświaty. Całość przygotował poseł Waldemar Sługocki. Jak wspomniałem na początku już w czasie kampanii wyborczej deklarował, że po to idzie do sejmu, by służyć samorządom. Nie dziwi więc nikogo, że natychmiast burmistrzowie, wójtowie i starostowie zwrócili się do tego parlamentarzysty, by na forum sejmu rozwiązywał nasze problemy. Dopowiem, że nas samorządowców interesują klarowne zasady prawne i finansowe. Są jednak także sytuacje, których nie sposób przewidzieć. Tak było w przypadku wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie zwrotu należności za karty pojazdów. W przypadku naszego powiatu wyrok ten skutkował już zwróconymi wydatkami w wysokości 4 mln. zł. Do kwietnia 2006 roku w sprawach opłat za pierwszą rejestrację pojazdu sprowadzonego do Polski obowiązywało rozporządzenie z roku 2003, według którego powiat był zobligowany do pobrania opłaty w wysokości 500,- zł. Po 15 kwietnia 2006 r. ustalono opłatę w wysokości 75,- zł. Pan Waldemar Sługocki zauważył w swojej interpelacji do ministra finansów, że zaistniała sytuacja nie jest spowodowana błędnym działaniem samorządów, a skutkiem wadliwego prawnie rozporządzenia, którego autorem było ministerstwo, a do którego zobowiązane były organy rejestrujące pojazdy. Skutki tych uwarunkowań są tak daleko idące, iż zagrażają funkcjonowaniu niewielkich jednostek samorządu terytorialnego. W związku z powyższym proszę Pana ministra o odpowiedzi na następujące pytania:

        Dnia 10 stycznia odbyło się w Ministerstwie Edukacji Narodowej spotkanie pani minister Krystyny Szumilas ze starostami powiatu Andrzejem Bajko i Wiesławem Pietruszakiem. Całość zorganizował poseł Waldemar Sługocki, który już w czasie kampanii wyborczej obiecał pełne poparcie dla samorządów w kontaktach z przedstawicielami rządu, jak również regularne konsultacje w sprawach dotyczących zmian legislacyjnych obejmujących samorządy. W rozmowie starostowie skupili się na aktualnych problemach szkół średnich, zmianach programowych, w tym finansowaniu zadań w zakresie szkolnictwa ponadgimnazjalnego w kontekście kłopotów finansowych licznych jednostek powiatowych oraz koncepcji Centrów Rozwoju Edukacji. Obawy starostów dotyczyły powtórki z ostatnich lat, kiedy to podnosi się kwoty bazowe na różne cele, a nie znajduje to odzwierciedlenia w środkach pieniężnych przyznawanych na dany cel. Pani minister uspokoiła, że każda zmiana dotycząca finansowania w jej resorcie ma pokrycie w budżecie.

redakcja

      Wielokrotnie słyszałem narzekania, ze strony mieszkańców naszego miasta, na temat stanu drogi okalającej miejskie targowisko od strony zachodniej, tj. od ulicy M. Dąbrowskiej. Natomiast na uciążliwości, wynikające ze stanu nawierzchni targowiska, narzekają głównie handlowcy, którzy we wtorki i piątki wystawiają tu swoje towary. Ich zarzuty są kierowane, w przeważającej mierze, pod adresem naszych samorządowców. Niesłusznie, gdyż teren ten o ogólnej powierzchni 11tys.190m² użytkowany był od wielu, wielu lat przez Rejonową Spółdzielnię Zaopatrzenia i Zbytu, która w 1995r., stosownym aktem notarialnym, stała się prawowitym właścicielem tego obszaru. I ona to odpowiadała za stan drogi i nawierzchni targowiska.
Droga dojazdowa, na odcinku POLO market – ul. Słoneczna, o długości 160m i szerokości 7m do 2008 roku nie była idealna, ale nie stanowiła poważniejszego zagrożenia dla osób pieszych. Dopiero na wniosek ówczesnego burmistrza brama od ulicy Słonecznej została otwarta dla ruchu i droga ta stała się publiczną. Samochody osobowe, ciężarowe, w tym także i TIR-y zniszczyły nawierzchnię do tego stopnia, że wymaga ona pilnej przebudowy i modernizacji.
Jak informuje redakcję Halina Makarewicz – prezes RSZiZ w Drezdenku przetarg na przebudowę i modernizację drogi dojazdowej do targowiska wygrała firma B. Antczaka i ona to wkrótce przystąpi do realizacji przedsięwzięcia. Termin rozpoczęcia prac zależy od sprzyjających warunków atmosferycznych. Firma zdejmie starą nawierzchnię, wybuduje system odprowadzający ścieki i nałoży odpowiednią warstwę betonową. Będzie więc to droga betonowa. Termin ukończenia prac przewidziany jest na koniec maja 2012 roku. Koszt inwestycji to 55tys. 350zł. Następnie od strony ul. Słonecznej zostanie zamontowana nowoczesna, metalowa brama, która po godzinie 18.00 będzie zamykana dla ruchu kołowego, co spowoduje przedłużenie żywotności nawierzchni betonowej.
W związku z tym, iż Urząd, wnosząc odpowiednią opłatę na rzecz RSZiZ, dzierżawi teren dawnej bazy, czuje się on w znacznej mierze za niego odpowiedzialny, a zwłaszcza za targowisko. Ale w 2012r. nie stać Urzędu na nowe wiaty, o które zabiegają kupcy. Nadzieja jest w 2013 roku, od którego to zaczną spływać do Urzędu znaczne kwoty ze strony kopalni ropy i gazu ziemnego z pobliskiego Lubiatowa. Wtedy stanie się realna modernizacja i unowocześnienie targowiska.

Zdzisław Szproch