drezdenecka.pl

    Wprowadzając tę myśl w życie, Stowarzyszenie Chór Kameralny Cantus Firmus na przełomie roku 2012/2013 uczestniczył w projekcie unijnym, mającym na celu zachęcić do aktywności muzycznej mieszkańców wsi i małych miejscowości . Warsztaty prowadziła p. Elżbieta Turostowska – dyrygent chóru oraz gościnnie p. prof. Krystyna Domańska-Maćkowiak –  związana z Akademią Muzyczną w Poznaniu.  Zwieńczeniem   warsztatów muzycznych, które cyklicznie były prowadzone od września,  były  koncerty  chóru w  Bobrówku  (20 kwietnia br.), Drezdenku (11 maja br.) oraz w Trzebiczu (26 maja br.), również z udziałem  „podopiecznych” uczestniczących w warsztatach – dzieci oraz dorosłych. Majowy koncert, podczas którego chór wystąpił w nowych strojach, odbył się  w kościele pw.  Przemienienia  Pańskiego w Drezdenku.  Został on zarejestrowany, a rezultatem będzie ukazanie się w czerwcu płyt CD i DVD.

    Pieśń zawsze towarzyszyła ludziom w ich wędrówce przez życie. Sięgnijmy do Biblii – począwszy od pierwszych wieków modlitwą Ludu  Bożego stały się psalmy i inne pieśni. Psalmy to prośby, błagania, uwielbienia kierowane ku Bogu. Psalmy stały się wzorem dla chrześcijańskiej poezji religijnej, były też tłumaczone przez wybitnych poetów. W czasie koncertu chór zaśpiewał : pieśń o charakterze psalmu dziękczynnego „Czego chcesz od nas Panie”; psalm „Radujcie się” – oba utwory w tłumaczeniu Jana Kochanowskiego; pieśń „Canticorum Jubilo” z muzyką G.F.Haendla; XVII- wieczną pieśń niemiecką „Głoś imię Pana”.

    My, z naszą niedoskonałą wiarą, małością serca, ubogą miłością, spotykamy największą możliwą miłość – miłość  Boga objawioną w Krzyżu Jezusa Chrystusa. Na Krzyżu- kilka chwil przed śmiercią, Jezus powierzył matce swojej, Maryi, całą odkupioną przez Niego Ludzkość. Pod płaszczem Maryi znajdujemy pocieszenie i schronienie. Pieśni, które zaśpiewał chór, pięknie podkreśliły te rozważania: pieśń pasyjna  „Krzyżu święty”; pieśni maryjne „Z dawna Polski Tyś Królową”; irlandzka pieśń „O Matko łaskawa”; „Ave Maria” Giulio Cacciniego.

    Oprócz wielowątkowych, o wielu zwrotkach  pieśni sakralnych istnieją krótkie formy, oparte na kontemplacji, modlitwie i refleksji. Przykładem mogą być kanony z Taize’. Charakterystyczny śpiew, oparty na prostym, najczęściej jednozdaniowym tekście, będącym najczęściej cytatem z Biblii,  to wyróżnia modlitwy rodem z Taize’. Większość śpiewów  to ostinata  i kanony.  Chór Cantus Firmus  zaprezentował kilka kanonów, niektóre to kanony z Taize’ : „Confitemini Domino”- dziękujcie Panu, bo jest dobry; „Dona nobis pacem”-daj nam pokój (do muzyki W.A.Mozarta); „Będę śpiewał Tobie”; „Jezu ufam Tobie”.

    Na zakończenie koncertów, we wspólnym  chóralnym śpiewie zaprezentowali się uczestnicy warsztatów wokalnych. W wykonaniu połączonych sił  goście, sympatycy  i przyjaciele chóru usłyszeli:  kanon „Jak wielką moc posiada śpiew” do muzyki L. van Beethovena; pieśń „Łamdarej”, kanon „Z Cantus Firmus” oraz „Alleluja” L.Cohena do słów  M.Zembatego.

    Członkowie  chóru z wielką starannością przygotowują każdy występ, ponieważ odbiór i aplauz słuchaczy buduje i pozwala forsować kolejne stopnie wtajemniczenia w tej trudnej sztuce. Bowiem „sukces to zazwyczaj coś, co nie pochodzi od artysty, lecz od publiczności” (E-E Schmitt).

(fot. L. Oleśniewicz)

 M. Busza

             Gdy byłem dzieckiem, Święta Wielkanocne zaczynały się od pójścia do kościoła z koszykiem pełnym pokarmów, aby ksiądz je poświęcił. Była to oczywiście Wielka Sobota, musiało być dużo słońca. I choć trochę zielone drzewa.

            Święcone przygotowywała mama, która już od rana piekła sernik, makowiec i tradycyjnie babkę. Do pokoju, w którym jeszcze spałem, przedostawał się zapach wanilii, smak cukru, rodzynek i masła. Kuszony takimi słodkościami nie zrywałem się jednak szybko z łóżka, gdyż nie było mowy o skosztowaniu; od Wielkiego Piątku post jeszcze obowiązywał.

            W  tym dniu szedłem do kościoła w najnowszym ubraniu. Miałem nową, białą koszulę, nowe, krótkie spodnie, nowe, białe podkolanówki i nowe sandały. Czekałem niecierpliwie, kiedy mogłem się ubrać i wyjść do kościoła. Ksiądz święcił dopiero od dziewiątej rano. Poranek strasznie się dłużył. Po porannej toalecie, po zjedzeniu na śniadanie suchej kromki i wypiciu gorzkiej herbaty pojawiał się tata w roboczym ubraniu. Urywał się z pracy, by donieść jeszcze do koszyka cukrowego baranka.

            Koszyk stał na środku dużego stołu w pokoju gościnnym, był zasłany białą serwetką i przybrany zielonym bukszpanem. Przychodziła wreszcie ta godzina, o której w koszyku musiały się znaleźć: jajka, chleb, sól, szynka, kiełbasa, chrzan, lukrowana babka i baranek z cukru – słowem po trosze cały świąteczny pokarm.

            Czekałem niecierpliwie, kiedy będzie godzina dziewiąta. Dopiero na krótko przed wyjściem mama zaczęła się interesować moją osobą. Wtedy nagi stawałem na taborecie i posłuszny poleceniom mamusi wkładałem nową, białą koszulę, nowe, krótkie spodnie, nowe, białe podkolanówki i nowe sandały.

            Do kościoła wyruszaliśmy prawie wszyscy o jednakowej porze. Cała kamienica. Bywało, że na czele naszej procesji szła dozorczyni. Nazywaliśmy ją Baba-Jaga. Jak w bajce i wobec nas była okrutna. Przez całe dnie chowała się po kątach kamienicy, by nas wystraszyć swoim brudnym narzędziem pracy, czyli miotłą. Tego wielkanocnego poranka wychodziła z nami do kościoła, niosąc w ręku ogromną torbę z żywnością do poświęcenia.

            Wszyscy szli w milczeniu. A trzeba było jeszcze bardziej zamilknąć, gdy z zakrystii Bożego Ciała wychodzili ministranci, a za nimi ksiądz w białej komży i złotej stule. Ministranci nieśli naczynie z wodą święconą i kropidło. Ksiądz przez mikrofon odmawiał modlitwę, później kropidłem czynił znak krzyża. Krople wody wsiąkały w chleb, ciasto i spływały po skorupkach jajek w koszykach.

            W drodze powrotnej byliśmy  już rozgadani, weseli. Ktoś komuś ukradł jajko, kawałek ciasta, to znowu kawałek kiełbasy, ale na koniec, w bramie kamienicy oddawaliśmy sobie rozkradzione pożywienie, bo w domu by była awantura i podejrzenie o naruszenie postu.

            Święconkę mama odstawiała do jutra. Dopiero wczesnym rankiem – po Rezurekcji można było to wszystko spokojnie zjeść. Uroczyste śniadanie mama i tata zaczynali od dzielenia się tym, co poświęcone. Zaczynali od jajka.

            Gdy byłem dzieckiem, już wtedy moja liturgia z koszykiem szybko się zmieniała. Zacząłem odkrywać na nowo wszystkie inne obrzędy wielkanocne, zwyczaje, gesty, obrazy, krzyże, słowa, pieśni. Tylko jedno zostało takie samo: przeżywam te święta jak wtedy, gdy byłem dzieckiem. No cóż, w każdym z nas jest wcale sympatyczny dzieciuch.

  Ks. Jerzy Hajduga

Ks. Jerzy Hajduga CRL otrzymał medal TYGODNIKA NIEDZIELA „Mater Verbi” (Matki Słowa). W uzasadnieniu czytamy: „jako wyraz uznania i wdzięczności za cenną współpracę z Niedzielą oraz ubogacanie jej pięknem poezji”. Uroczystość odbyła się 15 września w siedzibie redakcji w Częstochowie.

Medal ten wręczany jest od 15 lat. Rewers medalu „Mater Verbi”  każdego roku wygląda inaczej i nawiązuje do tego, czym aktualnie żyje Kościół. W tym roku na medalu znalazł się napis: Rok Wiary 2012 – 2013 i przedstawienie ręki w geście zawierzenia i wierności. Na awersie od momentu ustanowienia nagrody widnieje postać Matki Bożej Częstochowskiej.

To już druga nagroda w tym roku dla ks. Jerzego. Niedawno – 21 kwietnia w Drezdenku -  otrzymał odznakę „Zasłużony dla Kultury Polskiej”, nadaną przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego.

Tegoroczne obchody Święta Konstytucji 3 Maja rozpoczęliśmy uroczystą mszą św., która odbyła się w kościele pw. Przemienienia Pańskiego w Drezdenku. Po ceremonii kościelnej, przy dźwiękach Młodzieżowej Orkiestry Dętej pod kierownictwem Mieczysława Sorbala, wszyscy zebrani udali się na plac Wileński. Po okolicznościowym wystąpieniu Burmistrza Drezdenka Macieja Pietruszaka przybyłe delegacje złożyły kwiaty i wieńce przed pamiątkowym obeliskiem. Tradycyjnie już mogliśmy podziwiać barwne popisy taneczne dziecięcych i młodzieżowych grup Centrum Promocji Kultury i Szkoły Podstawowej nr 1. Po raz pierwszy w tego typu uroczystości patriotycznej mogliśmy podziwiać zespół Paradise, który zaprezentował się razem z orkiestrą dętą. Widowisko muzyczno-choreograficzne przygotowało Centrum Promocji Kultury, a w roli prezentera z powodzeniem wystąpiła Magdalena Sawicka.

1234►

Już po raz 31. na Jasnej Górze w Częstochowie odbyło się Ogólnopolskie Spotkanie Apostolatu Maryjnego, w którym to uczestniczyła 48-osobowa grupa z dekanatu Drezdenko.

   Apostolat Maryjny jest to Stowarzyszenie Cudownego Medalika, które powstało w Galicji w 1905 r. Po drugiej wojnie światowej reaktywował go ks. prof. Teofil Hermann w Paradyżu –Gościkowie, gdzie był wówczas wykładowcą w seminarium duchownym. Stowarzyszenie to  wiąże się z siostrą zakonną z Paryża, św. Katarzyną Laboure, która w 1830 r. podczas prywatnych objawień w kaplicy klasztornej ujrzała Najświętszą Maryję Pannę, której z dłoni wypływały promienie łask. To od Maryi św. Katarzyna otrzymała nakaz wybicia medalu według ujrzanego wzoru. Wiarygodność tych objawień zyskała wkrótce aprobatę kościoła.

    Celem Apostolatu Maryjnego jest pogłębianie kultu Niepokalanej, oddziaływaniem na ludzi zaniedbanych i zagrożonych religijnie, i szerzenie braterskiej miłości. Członkowie Apostolatu Maryjnego noszą „cudowny medalik”, odmawiają codziennie Dziesiątkę Różańca św. w określonych intencjach, biorą udział w comiesięcznych spotkaniach, w trakcie których czytane jest i rozważane Pismo św. Do Częstochowy wyjechaliśmy w piątek, 22 lipca z błogosławieństwem, którego udzielił nam na drogę ks. proboszcz R. Mazurkiewicz CRL. Po drodze odwiedziliśmy Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Licheniu, gdzie uczestniczyliśmy w mszy św. i zwiedziliśmy apartamenty papieskie, w których przebywał Jan Paweł II podczas  pielgrzymki w czerwcu 1999r.

        Uroczystości pielgrzymkowe rozpoczęły się już w piątek wieczorem spotkaniem w Sali Papieskiej i Apelem Jasnogórskim. W sobotę rano wysłuchaliśmy konferencji ks. prof. Waldemara Rakoczego, a w imieniu Jasnej Góry przywitał nas  przeor o. Marian Lubelski słowami: „Właśnie wy, kochani pielgrzymi, jesteście wielkimi apostołami Jezusa i Maryi, już po raz 31. pielgrzymujecie do tronu Matki Najświętszej. Jest to wielkie Boże dzieło, dzieło nieskończonej miłości Boga i dzieło wielkiej dobroci Matki Najświętszej. Życzę wam, aby to Apostolstwo Maryjne, Apostolstwo Cudownego Medalika było owocne i prowadziło nas wszystkich do chrześcijańskiej świętości.

     Podczas mszy św. na jasnogórskim szczycie bp pomocniczy diecezji gliwickiej, Gerard Kusz, nawiązał do hasła tegorocznej pielgrzymki ,,Bądźmy miłosierni”. Powtórzył słowa bł. Jana Pawła II: ,,Jeżeli cokolwiek ma współczesny świat uratować od zguby, to jedynie Boże Miłosierdzie i dlatego zwracamy się do Matki Najświętszej, którą także nazywamy Matką Miłosierdzia, by jak kiedyś w Kanie Galilejskiej wyprosiła pierwszy cud u swego syna, tak by nam wyprosiła cud zwycięstwa nad złem, w nas samych i wokół nas”.

Do stowarzyszenia zostali uroczyście przyjęci nowi członkowie, a wśród nich trzy osoby z naszego dekanatu.

Z Częstochowy udaliśmy się do Leśniowa, gdzie znajduje się piękne Sanktuarium Matki Bożej Leśniowskiej Patronki Rodzin.

    Niedzielę 24 lipca spędziliśmy w Zakopanem. Rano odbyła się msza św. w Sanktuarium Matki Bożej Objawiającej Cudowny Medalik w Olczy, w której obchodzono uroczystość odpustową. Mieliśmy więc okazję do kolejnych przeżyć duchowych i do obserwacji oprawy tego święta przez mieszkańców parafii; piękne stroje góralskie, bandera konna prowadząca biskupa ks. Jana Szkodonia z rogatek miasta aż do kościoła, muzyka góralska i pieśni regionalne. Jak odpust to oczywiście  jarmark, który  każdy pamięta z dawnych lat.

   Odwiedziliśmy także  Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej na Krzeptówkach, w którym znajduje się nowy ołtarz bł. Jana Pawła II, z jego relikwią. Pozostała część dnia przeznaczona była na zwiedzanie Zakopanego.

  Jadąc szlakiem papieskim, odwiedziliśmy Wadowice – rodzinne miasto Karola Wojtyły oraz Kalwarię Zebrzydowską, gdzie odprawiliśmy wraz z o. bernardynem Drogę Krzyżową na dróżkach kalwaryjskich, a wieczorem uczestniczyliśmy w mszy św. i rozważaniach modlitwy różańcowej przed cudownym obrazem Matki Bożej Kalwaryjskiej.

 Kolejny dzień naszej pielgrzymki to Łagiewniki, wizyta w budowanym Centrum Jana Pawła II. Tu w dolnym kościele znajdują się relikwie naszego błogosławionego Ojca św., płyta nagrobna przywieziona z Watykanu i relikwiarz z krwią Jana Pawła II. Po modlitwie udaliśmy się do Sanktuarium Miłosierdzia Bożego, gdzie nawiedziliśmy relikwie św. Faustyny Kowalskiej i zwiedziliśmy zrekonstruowaną celę klasztorną, która należała do św. Faustyny.

  W Krakowie zwiedziliśmy Stary Rynek, Wawel, bazylikę „Na Skałce”, bazylikę Bożego Ciała, gdzie przywitali nas księża z zakonu kanoników regularnych: ks. Marian Szczecina, ks. Tomasz Tyszkiewicz i nowicjusz Łukasz, znający doskonale historię zakonu, klasztoru i bazyliki, z którą nas zapoznał i po której nas oprowadził. Tu, każdy z nas mógł swoje intencje modlitewne polecić św. St. Kazimierczykowi. Osoby, które znały ks. Z. Skórę i ks. S. Ryłko miały okazję do odwiedzenia ich w klasztorze, czym sprawiły im miłą niespodziankę.

  W ostatni dzień naszego pielgrzymowania, w drodze powrotnej, zatrzymaliśmy się w Świebodzinie w sanktuarium Bożego Miłosierdzia, gdzie przy figurze Chrystusa Króla Zbawiciela Świata odmówiliśmy koronkę do Miłosierdzia Bożego.

  Podczas tej sześciodniowej pielgrzymki, z nawiedzeniem tylu miejsc kultu, do których często przybywał nasz Ojciec św., chcieliśmy podziękować naszą wspólną modlitwą i śpiewem za beatyfikację Jana Pawła II. Był to czas na duchowy oddech, na wyciszenie myśli, na przemyślenie różnych spraw, bo pielgrzymka to rekolekcje w drodze, w drodze, którą idziemy przez życie.

Mariola Różańska

Po raz szesnasty zapraszamy Państwa na Koncerty Organowe, które odbywać się będą w Kościele Parafialnym pw. Przemienienia Pańskiego w Drezdenku, w każdy piątek od 12 sierpnia do 2 września 2011 roku o godz. 19.00. Wstęp wolny. Zapraszamy!

Justyna Nawojska

W sobotę 04.06.2011r. członkowie Apostolatu Maryjnego Dekanatu Drezdenko (Stare Kurowo, Niegosław, Nowe Drezdenko i Drezdenko) wzięli udział w Diecezjalnym Dniu Skupienia w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Świebodzinie. Wszystkie przybyłe grupy Apostolatu z Diecezji Zielonogórsko – Gorzowskiej przywitał  proboszcz i jednocześnie kustosz sanktuarium ks. kan. Zygmunt Zimnawoda, długoletni diecezjalny opiekun duchowy stowarzyszenia.

Podczas kazania powiedział: „Obecnie bardzo potrzebni są ci, którzy świadczą, apostołują i niosą orędzie do Boga…Tylko w Miłosierdziu Bożym świat znajdzie szczęście, a człowiek pokój. Bądźcie apostołami miłości i dobra, którzy chcą żyć w miłości Boga i bliźniego”. Życzył, aby serca nasze napełniły się Bożą Miłością i aby ona przełożyła się na życie apostolskie, życie rodzinne i parafialne.

Po mszy św. udaliśmy się do figury Chrystusa Króla Wszechświata, gdzie przewodnik zapoznał nas z historią budowy  pomnika, który w chwili odsłonięcia był najwyższym na świecie: 5 m to sztucznie usypany kopiec, figura ma 33m – tyle, ile żył Chrystus, wysokość korony– 3m, to lata nauczania Jezusa. Figurę poświęcił biskup S. Regmunt 21.11.2010 r. (W chwili obecnej najwyższą na świecie statuą Chrystusa jest figura „Chrystusa Pacyfiku”, która stanęła na wzgórzu Morro Solar, wznoszącym się nad stolicą Peru- Limą).

Spotkanie nasze zakończyło się koronką do Miłosierdzia Bożego i litanią do Najświętszego Serca Jezusa. W imieniu wszystkich grup apostolatu podziękowanie kustoszowi sanktuarium złożyli: Małgorzata  Daszczyszak, moderator okręgu zielonogórskiego i Tadeusz Szadkowski, moderator okręgu gorzowskiego.

W drodze powrotnej nawiedziliśmy pocysterski klasztor w Gościkowie- Paradyżu, którego historia sięga XIII w, a obecnie  znajduje się tu Wyższe Seminarium Duchowne, w którym wykładowcą i rektorem był prof. Teofil Herrmann, założyciel  Apostolatu Maryjnego.

Mariola Różańska

Z nieukrywaną radością i satysfakcją informowaliśmy, iż chór kameralny Cantus Firmus otrzymał imienne zaproszenie od Generalnego Postulatora Konfederacji CRL Ks. Opata Emilio Dunoyer w Rzymie do uczestnictwa w liturgii watykańskiej uroczystości kanonizacyjnej naszego rodaka Błogosławionego Stanisława Kazimierczyka. To dotychczas najwyższe uznanie naszej pracy i wysiłku ku zakorzenieniu się w świadomości ludzi z bliska i z daleka, faktu istnienia na zachodnich ziemiach pięknego, staropolskiego miasteczka Drezdenko, którego historia sięga XIV wieku. Ze względów ekonomicznych wyjazd chóru został zorganizowany w formie pielgrzymki, co dało możliwość zaprezentowania drezdeneckiego zespołu w wielu wyjątkowych miejscach. Pierwszym miejscem, w którym zaśpiewał chór był Asyż, nazywany przez wielu Miastem Pokoju. Powiadają, że nawet ludzie niewierzący i niewrażliwi na sztukę wyjeżdżają z Asyżu pod jego urokiem, że miasto św. Franciszka napełnia przybysza uczuciem szczęścia. Przepełnieni pozytywnymi wrażeniami byli też chórzyści, którzy zaśpiewali na Mszy św. w Bazylice Patriarchalnej Santa Maria degli Angeli, nawiedzili dwukondygnacyjną Bazylikę św. Franciszka z kryptą, w której złożono ciało świętego i wnętrzach z bajeczną galerią fresków największych XIII- wiecznych mistrzów włoskich szkól: pizańskiej, florenckiej, rzymskiej i sieneńskiej oraz Bazylikę św. Klary, gdzie w kościele podziemnym znajdują się relikwie świętej. Kolejne, pracowite dni spędziliśmy w wiecznym mieście- Rzymie. 16 października to dla Polaków wyjątkowy dzień – wspominamy wybór na Stolicę Piotrową naszego rodaka, Kardynała Karola Wojtyłę. Tego dnia na Placu św. Piotra tworzyły się kilometrowe kolejki przed wejściem do grobów papieskich. Cantus Firmus nawiedził grób Jana Pawła II, by tam pochylić się i oddać w imieniu naszej drezdeneckiej społeczności hołd temu, który prowadził nas ku wolności. Członkowie Chóru udzielili wywiadu do Radia Watykańskiego oraz Telewizji Polskiej. W godzinach przedpołudniowych na Placu św. Piotra w Watykanie odbyła się próba generalna uroczystości kanonizacyjnych z udziałem wszystkich osób związanych bezpośrednio z niedzielnym wydarzeniem. Nasz chór reprezentowała p. dyrygent Elżbieta Turostowska. W sobotni wieczór w Bazylice św. Piotra w Okowach rozpoczęły się Uroczyste Nieszpory przed kanonizacją Błogosławionego Stanisława Kazimierczyka, na które przybyli zakonnicy CRL z całego świata. W czasie Nieszporów chór zaśpiewał: Mikołaja Gomółki Nieście chwałę mocarze – psalm 29 w tłumaczeniu Jana Kochanowskiego, Pieśń Radosną, Hymn – Oto dzisiaj, Confitemini Domino, Ave verum, Głoś imię Pana oraz Modlitwę o pokój – utwór zadedykowany papieżowi Janowi Pawłowi II. Chórzyści to pasjonaci – lubią śpiewać i chcą to robić dobrze. Gdy podziwialiśmy wnętrze Panteonu, świątyni dawniej poświęconej wszystkim bogom, później przekazanej papieżowi, na gest p. dyrygent zaśpiewaliśmy pieśń O Matko Łaskawa. Co to był za efekt! Nagle wszystko ucichło, ludzie otoczyli nas i słuchali. A głos niósł się przepięknie, miękko obiegał świątynię i unosił się ku niebu. Dosłownie ku niebu, bo kopuła Panteonu ma w środku otwór o 9m średnicy. Nasi pielgrzymi opowiadali, że słuchający byli autentycznie zachwyceni. Kolejny dzień, 17 października przyniósł moc wrażeń. Wstaliśmy ok. godz. 5.00, by dotrzeć na czas na teren Państwa Watykańskiego. Tam wejście na Plac św. Piotra wiąże się ze szczegółową kontrolą służb papieskich, a w związku z tym, iż chór był w tzw. strefie zero, tzn. w bezpośrednim sąsiedztwie papieża, przeszliśmy dokładną kontrolę. Na Placu byliśmy od godz. 8.00, by uczestniczyć w Uroczystej Prezentacji Sylwetek Błogosławionych wyniesionych tego dnia przez Kościół na ołtarze: Stanisław Kazimierczyk – Polak, Andre Bessette, Candida Maria de Jesus Cipitria y Barriola, Mary of the Cross MacKillop, Giulia Salzano, Battista Camilla da Varano. W czasie prezentacji Błogosławionych śpiewał chór z Australii, Filipin i Polski. Nasz kraj reprezentował chór kameralny Cantus Firmus z Drezdenka, zaś rys historyczny o Polaku przekazał całemu światu zakonnik ks. Jarosław Klimczyk /również z Drezdenka/.Od godz. 10.00 uczestniczyliśmy w Liturgii Eucharystycznej na Placu św. Piotra w Watykanie, podczas której Ojciec Święty Benedykt XVI kanonizował nowych świętych. W czasie Mszy św. Kanonizacyjnej śpiewał chór watykański wraz z chórami z Filipin, Australii i Polski. Po uroczystościach kanonizacyjnych zostaliśmy zaproszeni przez Kanoników Regularnych Laterańskich na obiad w Watykanie, w którym uczestniczyli również wyjątkowi goście ks. Kardynałowie: Stanisław Dziwisz, Franciszek Macharski i para prezydencka Anna i Bronisław Komorowscy. Następnego dnia, 18 października o godz. 10.00 w Bazylice św. Piotra w Watykanie, jednym z najważniejszych miejsc chrześcijaństwa, przy ołtarzu Katedralnym została odprawiona Msza św. Dziękczynna dla Polaków. Liturgii przewodniczył ks. Kardynał Stanisław Dziwisz w asyście kardynałów Franciszka Macharskiego, Stanisława Ryłko, Kazimierza Nycza i Arcybiskupa Józefa Michalika, przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski. Chór Cantus Firmus był odpowiedzialny za oprawę muzyczną tego wydarzenia. Chór wykonał utwory: Pieśń Radosną, Kyrie eleison, Alleluja, Gaude Mater Polonia, psalmy z muzyką Mikołaja Gomółki w tłumaczeniu Jana Kochanowskiego: Nieście chwałę mocarze i Radujcie się, Głoś imię Pana, Ave verum, Pan jest mocą, Po górach dolinach oraz Modlitwę o pokój. Warto nadmienić, że o zaśpiewanie Psalmu responsoryjnego 89 została poproszona p. Elżbieta Turostowska. Wszystko wypadło przepięknie. Zespół po Mszy św. spotkał się z Kardynałem Stanisławem Dziwiszem, który wyraził się bardzo pozytywnie o śpiewaniu chóru i interpretacji wykonywanych utworów. Również inni księża koncelebrujący mszę wyrażali swoje uznanie, gdy po mszy na nasz widok klaskali i słyszeliśmy „grazie, grazie”. Nasz śpiew zabrzmiał również w innych bazylikach patriarchalnych: Bazylice św. Jana na Lateranie, Bazylice św. Pawła za Murami, Bazylice Santa Maria Maggiore. Wieczorem zaśpiewaliśmy w miejscu wyjątkowym dla chrześcijan i szczególnym dla każdego chórzysty – Katakumbach Kaliksta, gdzie pochowana jest św. Cecylia, patronka chórów. Zaprezentowanie się chóru Cantus Firmus w Watykanie stało się wielkim wydarzeniem na skalę międzynarodową i fakt, że chór pochodzi z Drezdenka, małego polskiego miasteczka, powinien cieszyć i wprawiać w dumę każdego, komu całkiem zwyczajnie zależy na prezentowaniu fantastycznych możliwości niewielkiego zespołu działającego w naszym mieście. Ponadto chór zaśpiewał w romańsko-bizantyjskiej świątyni – Bazylice św. Antoniego w Padwie oraz mieście położonym na 118 wyspach – Wenecji. W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się w Mariazell, położonym wysoko w Alpach Sanktuarium Madonny z Mariazell nazywanej Wielką Matką Łaskawą Austrii, Możną Panią Węgier oraz Matką Narodów Słowiańskich, co świadczy o wielonarodowościowym charakterze tego sanktuarium. Śpiew chóru tak głęboko zapadł w serca słuchaczy i uczestników Mszy św., że zostaliśmy zaproszeni do zaśpiewania w czasie głównych uroczystości Sanktuarium, które mają miejsce 8 września. Czas pokaże…mamy nadzieję, że dane nam będzie uświetnienie tych uroczystości śpiewem. Wyjazd chóru do Watykanu doszedł do skutku dzięki wielu życzliwym osobom, dla których nasze śpiewanie nie jawi się tylko jako realizacja własnych pasji i chęć dzielenia się tym, co uwrażliwia i upiększa, ale dostrzegają szczególną i istotną rolę działalności chóru : chór Cantus Firmus upowszechnia kulturę nie tylko na terenie Ziemi Lubuskiej, ale stał się ambasadorem i wizytówką muzyczną naszego uroczego miasteczka poza granicami państwa. Chór dziękuje wszystkim, którzy wsparli finansowo możliwość udzielenia pozytywnej odpowiedzi na zaproszenie z Watykanu, są to: Burmistrz Drezdenka p. Maciej Pietruszaki, Victaulic Polska Sp.z o.o, Smurfit Kappa, Lubusko-Wielkopolski Bank Spółdzielczy, Apteka Eskulap, PGKiM Drezdenko, Nadleśnictwo Smolarz w Kleśnie, Nadleśnictwo Karwin, Hydrokan Plus- p. G. Drelich, Zakład Usług Leśnych Józef Lesiak, Stacja Paliw Shell p. R.Siarkiewicz, Eldrut Sklep elektryczny – p. T.Bugara, Impresja – Studio Reklamy p. K. Chełmiński, Piekarnia Gościm oraz anonimowemu sponsorowi, który zawsze dostrzega naszą działalność. W sposób szczególny składamy serdeczne podziękowania Kanonikom Regularnym Laterańskim, którzy obdarzyli chór zaufaniem i zaprosili na Uroczystości Kanonizacyjne Błogosławionego Stanisława Kazimierczyka w Watykanie.

Kierownik artystyczny, dyrygent Elżbieta Turostowska

12345►

To prawda, że tylko ludzie dobrej woli, wrażliwi na ludzkie krzywdy, wiedzą jak bardzo dzieci czekają na ich święto – Dzień Dziecka.

Nikt nie zawiódł – sponsorzy, organizatorzy, przyjaciele – 29maja 2010r.na placu przy plebanii Parafii p.w. „Przemienienia Pańskiego”  Drezdenka odbyła się XVI Spartakiada Gier i Zabaw Sportowych z okazji Dnia Dziecka i Dnia Matki.

Organizatorzy imprezy integracyjno-sportowej TPD Koło Pomocy Dzieciom Niepełnosprawnym z Drezdenka, jak co roku, stara się by dzieci i młodzież niepełnosprawna uczestniczyła  w zmaganiach z bólem, nieporadnością, a przede wszystkim rozwijała się fizycznie. Spotkanie przyjaciół na boisku sportowym przysparza radości, a otrzymane wyróżnienia – dyplomy, medale, nagrody – dumy, zadowolenia, wiary w siebie…Tak było i dziś – radość. Wszyscy uczestnicy otrzymali od przewodniczącej Koła Ewy Mularczyk karty uczestnictwa, nauczyciele czekali na nich przy poszczególnych stanowiskach – każda konkurencja to  punkty, które podliczone wyłoniły zwycięzców: Krzysia, Agnieszkę, Ewę, Romka, Adama, Jarka, Kacperka, Tomka, Olę, Przemka…

Rozegrano mecz piłki nożnej – zwyciężyła drużyna Romka. Wszyscy uczestnicy XVI Spartakiady Gier i Zabaw Sportowych otrzymali dyplomy i nagrody – paczkę ze słodyczami, owocami i upominkiem. Najlepszym zawodnikom wręczono medale. Dzieci i młodzież podziękowała swoim mamom za trud ich wychowania, kwiatkiem i czekoladą oraz  krótkim występem w wykonaniu Julii, Hani i Justyny. Zarząd TPD Koła Pomocy Dzieciom Niepełnosprawnym zaprosił wszystkich uczestników na ciepły poczęstunek – kiełbaskę, kotlecik z surówką, ciasto, lody…

Ja w imieniu rodziców dzieci specjalnej troski pragnę podziękować za zaangażowanie społeczne Zarządowi Koła w działaniu na rzecz naszych dzieci – to dzięki ich pracy nasze dzieci nie są pozostawione, zapomniane, ukrywane przed złym wzrokiem – jesteśmy razem. Wszyscy możemy swoje problemy rozwiązywać wspólnie – Dziękujemy.

Mama Krzysia

Jak co roku przed świętami wielkanocnymi odbywają się rekolekcje, zarówno dla dzieci, młodzieży, jak i ludzi dorosłych. W tym roku duchowni postanowili przypomnieć najmłodszym historię Noego. Okazało się, iż uczniowie szkoły podstawowej mają dużą wiedzę na temat Arki, co się w niej znajdowało i jaki był cel zbudowania samego statku. Wspólnie z księdzem Łukaszem i katechetą Cezarym Świrskim dzieci zbudowały własną Arkę na specjalnie przygotowanej matrycy, którą ustawiono przed ołtarzem.

Kolejnego dnia każdy uczestnik rekolekcji miał przyjść z karteczką z zapisanymi dobrymi uczynkami z poprzedniego dnia. Rekordzistką okazała się dziewczynka, która zapisała ponad 40 takich czynności i to właśnie ona dostała nagrodę. Wszystkie kartki zostały zebrane i przylepione do Arki. W ostatni dzień rekolekcji każdy miał namalować postacie, które chciałby zabrać ze sobą na arkę. Uczniowie przede wszystkim malowali swoją rodzinę, ale również przyjaciół i domowe zwierzaki.

Hymnem przewodnim tegorocznych rekolekcji była sympatyczna piosenka pod tytułem „Noe” połączona z zabawą ruchową, która na pewno niejednemu uczestnikowi mszy trwale zapadła w pamięci. Głównym przesłaniem rekolekcji było przekazanie dzieciom, jak bardzo ważna jest rodzina, szacunek do wszelkich istot żyjących na ziemi, a przede wszystkim przypomnienie, że każdy czyn popełniony przez nas jest obserwowany przez Boga, i to od nas zależy, czy znajdziemy się w Arce, czy też poza nią.

Paulina Panek